நொடியில் பறக்கும் வருடங்கள்

காலம் தான் எத்தனை வேகமாக சுழல்கிறது. நேற்று தான் நடந்தவை போலிருக்கிறது.

அண்ணாவின் கல்யாணத்தில் நாத்தனார் முடிச்சு போட்டுவிட்டு கீழே இறங்கும்போதே என்னவோ போலிருந்தது. அசதியாக இருக்குமென விட்டுவிட சிறுது நேரத்திற்கெல்லாம் இனம் புரியாத வலி. நர்ஸாக இருந்த அத்தையிடம் வலியைப் பற்றி சொல்ல லேபர் பெயின் என்றுவிட்டார்கள். கொடுத்திருந்த தேதியை விட ஒரு மாதம் முன்னராகவே. கண்டிப்பாக ட்ராவல் செய்யக்கூடாது என மதுராந்தகத்தில் பார்த்த டாக்டர் சொல்லியும் (அம்மா வீட்டில் பிரசவம்) அண்ணா கல்யாணத்திற்கு வந்ததை எல்லோரும் கண்டித்தார்கள். மடிப்பாக்கத்திலிருந்து அடையார். அவசர அவசரமாய் டாக்டரை வரவழைத்தார் ரகு. செக் செய்து பார்த்துவிட்டு அனிதா பார்த்தசாரதி சொன்னது ”போடி உனக்கு இப்பல்லாம் ஆகாது. சித்திரை தான ஆறது. வைகாசில தான் பொறக்கும்.”

பத்து நாள் கழித்து ரெகுலர் செக்கப்பிற்கு போனபோது குழந்தை பொசிஷன் பார்க்க ஸ்கேன் எடுக்க சொன்னார் டாக்டர். ஸ்கேன் பண்ண மற்றொரு டாக்டர் தலைய சைடுவாக்கில் ஆட்ட அம்மா அழ ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். குழந்தை உள்ளவே தண்ணி குடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டதாகவும் உடனே எடுத்துவிடுவது நல்லது எனவும் சொன்னார்கள். மறுநாள் அதிகாலை 5 மணிக்கு எல்லோருக்கும் டாட்டா காட்டிவிட்டு தியேட்டருக்குப் போனதும், முதுகில் ஊசி போட்டு, சரியாய் 5.08க்கு ”பையன்ம்மா”, “4 கிலோ இருக்கான்”, “எப்படிம்மா தூக்கிட்டு நடந்த” இவற்றை தொடர்ந்து தொம் என்ற சத்தமும் வீல் என அவனின் முதல் குரலும் கேட்டது. I still dont know how i felt. வலியிலும் மயக்கத்திலும் அவனைப் பார்க்க முடியவில்லை. செக்கச் செவேல்ன்னு இருக்காண்டி என்ற அம்மாவின் வர்ணனை மட்டும் அடிக்கடி கேட்டு்க்கொண்டிருந்தது. ஒரளவுக்கு நினைவு வந்து பார்க்கையில் பச்சை நிற காட்டன் புடவையில் சுற்றப்பட்டு தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று தொட்டு இன்று வரை மூன்று வருடங்களும் என் ஒவ்வொரு நாளையும், ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும், ஒவ்வொரு நொடியையும் அழகாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது குட்டிப் பிசாசு ஒன்று. முதல் சிரிப்பு, முதன் முதலில் கவிழ்ந்துப் படுத்தது, முட்டிப் போட்டது, உட்கார்ந்தது, தவழ்ந்தது, நின்றது, நடந்தது, அத்தை, மாமா, தாத்தா, ம்மா, தாட்டி (பாட்டி) ஆரம்பித்து அடடா மழடா, சிங்கம் சிங்கம் வரை ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் கூடவே இருந்து பார்க்கும், பரவசப்படும் வாய்ப்பு கிடைத்தது/ஏற்படுத்திக்கொண்டது வரமே. நான்கு மாதக் குழந்தையை காப்பாற்றுவது கடினம், இருந்தும் முயற்ச்சிக்கிறோம் எனக் கூறியபோது கண்டிப்பாக என்னை விட்டுப் போகமாட்டான் என்று நினைத்தேன். எல்லாமே நேற்று நடந்தவை போல் கண் முன்னே ஓடுகிறது. மூன்று வருடங்கள் பறந்தேப் போய்விட்டன. 17ஆம் தேதியிலிருந்து பள்ளி செல்லவிருக்கிறான். ஏற்கனவே 8 மாதங்கள் ப்ளே ஸ்கூல் சென்றிருந்தாலும் ஏப்ரல் முதற்கொண்டு லாங் லீவில் இருக்கும் சார் எப்படி செட்டிலாவார் என்ற கவலை நிறையவே இருக்கிறது. டோரா பேக், டோரா லஞ்ச் பேக், பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோ (இதை எடுக்க அந்த போட்டோகிராபர் உயிர் போய் வந்த கதை தனியாக), என எல்லாம் ரெடி செய்தாகிவிட்டது. காலையில் எழுந்ததும் பேக்கை மாட்டிக்கொண்டு ஸ்கூலுக்கு போய்ட்டு வந்துரேன் என டாட்டா காட்டுபவன் 17ஆம் தேதியிலிருந்து என்ன செய்யப் போகிறானோ என்று பயம்ம்ம்மாக இருக்கிறது.

ஆல் த பெஸ்ட் ச்சின்னு. வேறெதுவும் சொல்லத் தோன்றவில்லை.

Karthik Calling Karthik

ஒரு தொலைபேசி அழைப்பினால் உங்கள் வாழ்க்கை நீங்கள் விரும்பிய வகையில் அமையும்போது எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும்? அதே போல் அதே தொலைபேசி அழைப்பு உங்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கவேண்டுமென தீர்மானிக்கும்போதும், தலைகீழாய் புரட்டிப் போடும்போதும் எப்படி இருக்கும்? அப்படி ஒருவனுக்கு நடக்கும் சம்பவங்கள் தான் கார்த்திக் காலிங் கார்த்திக் படத்தின் கதை.

கண்ஸ்டரக்ஷ்ன் கம்பெனி ஒன்றில் வேலை செய்யும் கார்த்திக் (ஃபர்ஹான் அக்தர்) ரொம்பவே கூச்ச சுபாவமும், தாழ்வு மனப்பான்மையும் உடையவன். பாஸிடம் செமத்தியாக பாட்டு வாங்குகிறான். அவன் ஒருதலையாக காதலிக்கும் ஷோனாலியும் (தீபிகா படுகோன்) வேறு ஒருவரைக் காதலிக்கிறாள். கார்த்திக்கின் சிறுவயதில் நடந்த ஒரு சம்பவமும் அவனை குற்ற உணர்ச்சியில் வதைக்கிறது. ஒரு நாள் அளவுக்கதிகமான தூக்கமாத்திரைகளை சாப்பிட்டு தற்கொலைக்கு முயலும்போது போன் அடிக்கிறது. மறுமுமையில் பேசுபவர் தன்னையும் கார்த்திக் என சொல்லி கார்த்திக்கிற்கு அட்வைஸ் செய்கிறார். கார்த்திக்கைப் பற்றிய அத்தனை விஷயங்களும் டெலிபோன் ஆசாமிக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இருப்பிடம், தோற்றம் உட்பட அனைத்தும். சிறுவயதில் நடந்த அந்த சம்பவமும் கூட. தன் ஒருவனால் மட்டுமே கார்த்திக்கின் வாழ்க்கையை சரி செய்ய முடியும் என சொல்லும் டெலிபோன் ஆசாமி கார்த்திக்கிடம் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறார். எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தன்னைப் பற்றியோ தன் உதவியைப் பற்றியோ யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது என்பது.

அதன் பிறகு கார்த்திக்கின் லைஃப் ஸ்டைலே மாறுகிறது. பாஸ் பணிவாக நடந்துக்கொள்கிறார். ஷோனாலியின் காதல் கிடைக்கப்பெறுகிறது. எல்லாம் நன்றாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது டெலிபோன் ஆசாமியைப் பற்றி ஷோனாலியிடம் சொல்லப் போக, அவர் அப்படி ஒருவன் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. டாக்டரைப் பார்க்கச் சொல்கிறார். அதன் பின் தொடர்ச்சியாய் நிகழும் சம்பவங்கள், அந்த மர்ம ஆசாமி யார், அவன் பிடியிலிருந்து கார்த்திக் மீண்டானா என்பது மிச்சக் கதை.

சிம்பிள் ஆனால் இண்டரஸ்டிங்கான ஸ்டோரி லைன். இந்த மனோதத்துவ டைப் கதைகளில் ஹீரோ மக்களுக்காக போராடுவார். நல்லவேளையாக அப்படியில்லாமல் வேறு மாதிரி எடுத்திருக்கிறார்கள். ஃபர்ஹான் அக்தரை தவிர வேறு யாராவது இந்தக் கேரக்டருக்கு பொருந்திப் போவார்களா என்பது சந்தேகமே. கன கச்சிதம். போன் காலிற்கு முந்தின அப்பாவி/அய்யோ பாவம் முகபாவமாகட்டும், காலிற்கு பிந்தைய தெனாவட்டான/தன்னம்பிக்கை மிளிரும் நடிப்பாகட்டும், பிரச்சனையில் சிக்கித் தவித்து புழுங்குவதாகட்டும் கலக்கியெடுத்திருக்கிறார். தீபிகா படுகோன். ஹூம்ம்ம். என்னா ஸ்டரக்ச்சர். க்யூட் ஸ்மைல். இசை ஷங்கர் அண்ட் கோ. ஊஃப்ஸ் தேரி அதா, தும் தோ மேரி சாத் ஹோ இரண்டும் அட்டகாசம். ட்ராப்டில் சேர்த்து வைத்திருக்கும் மெயில்களை காட்டி ஷோனாலியிடம் தன் நெடுநாள் காதலை சொல்லுவது அழகு. பர்ஹான், தீபிகா மற்றும் ஷங்கரை இன்னமும் பிடிக்க வைத்த படம்.

கார்த்திக் காலிங் கார்த்திக் - கண்டிப்பாய் பார்க்கலாம்.

பி.கு : அங்காடித் தெருவிற்கு அடுத்து பார்த்த படம். ரியலிஸ்டிக்/யதார்த்தம்/வாட்சோஎவர் என்ற வகையில் பெஸ்ட் என்று சொல்லலாம்.

போச்சுடா...

கல்யாணத்த பண்ணிப் பார். வீட்டக் கட்டிப் பார்னு சொல்லுவாங்க. இதோட வீட்டை மாத்திப் பார்ன்னுங்கறதையும் சேர்த்துக்கனும். புது வீடு வந்தாச்சு. மே மாதத்தின் ஒரு பெரிய வேலை முடிந்தது. இந்த முறை பேக்கர்ஸ் & மூவர்ஸ்க்கு ரொம்ப வேலை இல்லை. பின்னர் வேளச்சேரி வந்து பத்தே மாதங்களில் அடுத்த ஷிப்டிங். பரணில் இருந்த எந்த பெட்டியையும் பிரிக்கவேயில்லை. அப்படியே அலாக்காகத் தூக்கி வைத்தாகிவிட்டது. நானும் ஒவ்வொரு வீடு மாறுகையில் வேண்டாமென நிறைய பொருட்களை விட்டுவிட்டு வருகிறேன். இருந்தும் அட்டைப்பெட்டிகளின் எண்ணிக்கை குறையமாட்டேன் என்கிறது. இன்னும் நான்கைந்து அட்டைப்பெட்டிகள் பாக்கி இருக்கின்றன ஒழுங்குப்படுத்த. அடுத்தது ஜூனியர் ஸ்கூல் வேலைகள்.
***************

பப்ளிக் செக்டாரும், ப்ரைவேட் செக்டாரும் அடிக்கும் கூத்துகள் தாங்கவில்லை. டெலிபோன் இணைப்பை மாற்ற BSNLல் 20 நாட்கள் ஆகுமென்றனர். ரகு பாதி ஆபிஸ் வேலைகளை வீட்டிலிருந்தே முடித்துவிட்டு சாவகாசமாக கிளம்புவார். நெட் கனெக்ஷ்ன் இல்லையெனில் கையுடைந்தாற்போலாகிவிடும் அவருக்கு. ஏர்டெல்லை அனுகினோம். ரெண்டே நாட்களில் 512kbps இணைப்பை தந்து விட்டனர். ஆஹா என தலைமேல் தூக்கி வைத்துப் பாராட்டிக்கொண்டிருக்கும்போதே க(ஷ்)ஸ்டமர் கேரிலிருந்து அழைப்பு. உங்களுக்கு 1mbps ஸ்பீட் அலாகேட் பண்ணிருக்கோம். 20GB லிமிட். அதற்கு மேல் போனால் 256kbps ஸ்பீட் வருமென்றார்கள். யாரைக் கேட்டு ப்ளான் மாத்தினீங்க என எகிறியதும் செக் செய்துவிட்டு சொல்கிறேன் என வைத்துவிட்டார்கள். ப்ரொஷரில் இருப்பது ஒன்று இவர்கள் செய்வது
ஒன்று. ஹூம்.
***************

சில மாதங்களுக்கு முன் அப்பாவை வற்புறுத்தி சினிமா அழைத்துக்கொண்டு போனோம். முதன்முறையாக சென்னையில் படம் பார்க்கிறார். அப்பாவிற்கு சீட்டிங் ரொம்ப பிடித்திருந்தது. படத்தையும் கொஞ்சம் ரசித்தார். படம் முடிந்து வந்தபோது எல்லாத்தையும் ஓட்னாங்களே. முக்கியமா இரண்டு க்ளீஷேசை மறந்துட்டாங்க என்றார். என்ன என கேட்டதற்கு
1. ஹீரோ குங்குமம் வெச்சாலே ஹீரோயின் அவருடைய மனைவியாயிடறது.
2. சென்சார்ட்:)
************

சென்ற வருட நிதியாண்டில் தமிழக போக்குவரத்துக் கழகம் பெரும் நஷ்டத்தை சந்தித்துள்ளதாக எங்கேயோ படித்தேன். ஏன் ஆவாது. சென்னையிலிருந்து தஞ்சாவூர் சென்றேன். ட்ரைவர், கண்டக்டரோடு சேர்த்து மொத்தம் 12 பேர். எங்கள் வண்டியை ஓவர்டேக் செய்து போன மற்ற இரண்டு விரைவுப் பேருந்துகளில் நான்கைந்து தலைகள் கூட காணோம். கோடிக்கணக்கில் நஷ்டமாகம லாபம் கூரையப் பிச்சிகிட்டு கொட்டுமாக்கும்.
************

நாசிக் கந்தார்
பெல் சியோ
டெக்சாஸ் பியஸ்டா
தோசா காலிங்
வெஜ் நேஷன்

இவை அடுத்தடுத்து பதியப் போகும் உணவகங்கள்.

இதற்கிடையே ஒரு கதை(தொடர்) வேறு எழுதிவைத்திருக்கிறேன். அப்புறம் இன்னும் நிறைய மொக்கைகள் என பதிவு போட்டே டயர்டாகிவிடுவேன் போல:)
அடுத்த மாதத்தில் ஐந்தாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கப் போகும் இந்த மொக்கை தளத்தை விடாம படிக்கும் (ஹுக்கும்) 152 பேருக்கும் நன்னி (ஒருவழியா 152 followers ஆச்சு. ஆனா இந்த ஹிட் கவுண்டர் 34,000த்திலேயே முக்குது. கமெண்டு கேக்கவே வேணாம். சரி விடு அதுக்காகவா எழுதறேன்:))).
*****************

தலைப்புக்கு ஏற்றதாய்...



எங்கம்மாவோட லீவ் முடிஞ்சு போச்சு:)

கடையடைப்பு

பதிவுலக மக்களுக்கு மீண்டும் ஓர் நற்செய்தி. ஆமா. ஆமா. அதேதான். கொஞ்ச நாளைக்கு கடைய சாத்தலாம்னு பார்க்கிறேன். இடமாற்றம், காதுகுத்து, கிடாவெட்டுன்னு எக்கச்சக்கமான விழாக்களுக்கு தலைமை தாங்க வேண்டி கட்டாயம் என வேலைகள் க்யூ கட்டி நிற்கிறது. எல்லா விழாக்களையும் சிறப்பா நடத்திக் கொடுத்துட்டு, வீட்ட மாத்திட்டு, அங்கன செட்டிலானதுக்கு அப்பாலிக்கா எல்லாரையும் மீட் பண்றேன். அதுவரைக்கும் கட காத்தாடுமே பேசாம மீள் பதிவு போடலாமான்னு யோசிச்சேன். நீங்க கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா இருக்கலாமேன்னு பாவப்பட்டு யோசனைய கீழ கடாசிட்டேன். திரும்பி வரும்போது இன்னும் நிறைய மொக்கைகள், ஊர் சுற்றிய அனுபவங்கள் எக்ஜட்ரா எக்ஜட்ரா ஆகியவற்றை அள்ளிக்கிட்டு வர்றேன்.

கடய சாக்கிரதையாப் பார்த்துக்குங்க. முன்ன பின்ன ஆகும் வர. ஆனா வருவேன் வருவேன் கட்டாயம் வருவேன்.

உயிரோடிருக்கும் பிரபலமாகத பதிவரின் ஆத்மா....

சூடு வைக்கலாமா??!!

கலா அக்காவும் (புதுகைத் தென்றல்), ரகுவும் விருது கொடுத்து கௌரவப்படுத்தியிருக்காங்க. நெம்ப நன்றி. வாங்கின விருத என் வலைப்பக்கத்தைப் (பதிவு போட்டா மட்டும்) பார்க்கும் சுமார் 180 வாசகர்களுக்கு (எவ்ளோ முட்டினாலும் இந்த ஹிட் கவுண்டர் இதுக்கு மேல போகமாட்டேங்குது. மீட்டர்க்கு சூடு வெக்கனும் போல) இந்த விருதினை கொடுக்கிறேன் (மேடயப் போட்டு என்னை வாழ வைக்கும் தெய்வங்களேன்னு பேசலாமா??!!).



*****************

அதிகாலை 4.30 அல்லது ஐந்து மணிக்கு நெடுஞ்சாலையில் டீக்கடையில் டீ வாங்கிக் குடித்திருக்கிறீர்களா? சென்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியற்காலை (எனக்கு மிட்நைட்) 3 மணிக்கு ஆரம்பித்த பயணம் இரவு 9.30 மணிவாக்கில் முடிவடைந்தது. 5 மணிக்கு சுடச்சுட டீ (என்னதான் முயற்சி பண்ணாலும் வீட்டில் போடும் டீ அந்தளவுக்கு நன்றாக இருப்பதில்லை). அதுவும் அந்த கண்ணாடி டம்ளரை பிடிக்கமுடியாதளவுக்கு சூடு. துப்பட்டாவில் சுற்றி வாங்கிக் குடித்தது தொண்டைக்கும் மனதுக்கும் இதமாக இருந்தது. கூடவே ஒரு பிஸ்கட். டிவைன். விடியற்காலை மெல்லிய குளிர், விர்ரென பறக்கும் வண்டிகளின் சத்தம் என ரம்மியமாய் இருந்தது. ஏதாவது பாட்டுப் போடசொல்லி ட்ரைவரிடம் சொன்னதற்கு வில்லு படம் இருக்கு போடவா என்றார். செட்ட கழட்டி கடாசுங்க என்று சொல்லிவிட்டோம்.
**************

அணைக்கரை பாலத்தில் பழுது காரணமாக போன வருடம் கனரக வாகனப் போக்குவரத்து மூடப்பட்டது. கார்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கிறார்கள். ஒரு வருஷமா என்னப் பண்றாங்களோ தெரியல. ஊரெல்லாம் சுத்திகிட்டு சென்னை வரவேண்டியதாய் இருக்கிறது. 11 மணிக்கு கும்பக்கோணத்தில் பேருத்து ஏறினோம். அசோக் பில்லரில் இறங்கியபோது மணி ஆறேமுக்கால். வெரி லாங் டே. ஜுனியர் நன்றாக தூங்கிக்கொண்டுவந்தார். எனக்குதான் தூக்கம் வரவில்லை. பராக்கு பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். பண்ரூட்டியில் நுழைந்ததுமே பலாப் பழ வாசனை மூக்கைத் துளைத்தது. மிதமான நல்லெண்ணைய் வாசனையோடு தேனில் பலாப்பழம் ஊறவைத்து சாப்பிட்டது நினைவுக்கு வந்தது. ஹும்ம்.
***************

சுறா பாடல்கள் ரொம்ப சுமார் என நிறைய பேர் சொல்லிக் கேட்டேன். சென்ற வாரம் நானே கேட்டேன். ஒன்னும் மோசமில்லையென்றாலும் எல்லா பாடல்களும் தளபதி புகழ் பாடுவது கொஞ்சம் கடியாக இருக்கிறது. என்னுடைய பேவரிட் 'தஞ்சாவூர் ஜில்லாக்காரி', 'நீ நடந்தால் அதிரடி'. இரண்டும். ஜூனியருக்கு வழக்கம்போல் டமுக்கு டக்கா தான். எல்லாப் பாட்டுக்கும் ஆடுகிறான். சன் டிவியின் பப்ளிசிட்டி பயங்கரமாய் ரீச் ஆகிறது. என் மாமியாருக்கு கூட ரிலீஸ் தேதி கரெக்டாய் தெரிகிறது. சுறா படம் வரட்டும் அப்புறமாய் நான் விஜய்க்கு எழுதிவைத்திருக்கும் கதையை பதிவிடுகிறேன்:))
********************

நண்பர்களோடு கெட் டு கெதர். சமீபத்தில் திருமணமான தோழி கொடுத்த ட்ரீட். அவருடைய கணவர் வெள்ளிக்கிழமை கோவிலுக்கு செல்வார் என்றாள். உடனே நாங்கள் எல்லாரும் கோரசாய் அடித்த கமெண்ட் "இருந்து என்ன ப்ரோயஜனம்? கடவுள் அவரக் கைவிட்டதோட இல்லாம கடுமையான பனிஷ்மெண்டும் கொடுத்துட்டாரே". நல்லவேளை அவள் அப்போதுதான் பில் செட்டில் செய்தாள்:)
****************

இத எப்படி உச்சரிப்பது?

Khao pod tod nam prik pow
Poh pia je
Geang jued woon shek phak
Mian kum

கண்ண மூடிக்கிட்டு ஏனோதானோன்னு டைப்படிச்ச மாதிரி இருக்கா? இத மெனுகார்டில் பார்த்த எங்களுக்கு எப்படியிருந்திருக்கோம். சத்தியமா ஒரு பேரும் சொல்லத் தெரியல. தாய்லாந்து உணவுகள் பரிமாறும் Benjarong என்கிற உணவக மெனு கார்டிலிருந்த ஐட்டம்கள் இவை. நல்லவேளையாக நீண்ண்ட விளக்கமும் ஆங்கிலத்தில் குடுத்திருந்தார்கள். இல்லையெனில் ஒரு வழியாகிருக்கும்.

பொதுவாகவே எனக்குத் தாய் உணவுகள் ரொம்பப் பிடிக்கும். காரணம் unique flavour. இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு இரவு உணவிற்காக சென்றோம் (அதே மூவர் கூட்டணி). தம்பி தற்போது சுத்த சைவ சன்மார்க்கத்தை:)) கடைப்பிடிப்பதால், ஆப்சனை என்னிடமே விட்டுவிட்டான் (அசைவம் சாப்பிடாத சமயத்தில் இங்கு கூட்டிவந்ததற்கு திட்டு விழுந்தது).

சூப் மற்றும் ஸ்டார்டர் ஆர்டர் செய்வதற்கு முன் அப்படைசர் தந்தார்கள். நம்மூர் வெற்றிலை மாதிரி இருந்தது. Mian kum என்று பெயராம். நம்மூர் வெற்றிலையில் பாக்கு, சுண்ணாம்பு சேர்த்து சாப்பிடுவதற்கு பதில் கொப்பரைத் தேங்காய், எலுமிச்சை, இஞ்சி, பச்சை மிளகாய், வெங்காயம், வேர்க்கடலையோடு இனிப்பு கலவை சேர்த்து சாப்பிட சொல்கிறார்கள். நன்றாக இருக்கிறது.

முதலில் சொன்ன Khao pod tod nam prik pow என்பது சில்லி பேஸ்ட்டோடு வறுத்த பேபி கார்ன். இதை rice tartletsல் பரிமாறினார்கள். அதோடு ஃப்ரைடு தாய் வெஜ் ஸ்ப்ரிங் ரோல் (poh pia je) சாப்பிட்டோம். நன்றாக இருந்தது. தாய் க்ளியர் சூப் வித் க்ளாஸ் நூடுல்ஸ். எனக்குப் பிடித்திருந்தது. மற்ற இருவரும் சூப்பிற்கு தம்ப்ஸ் டவுன் கொடுத்தார்கள்.

மெயின் கோர்ஸிற்கு jungle fried rice, bamme phad noodles, thai red curry, tofu mushroom curry ஆகியவை ஆர்டர் செய்தோம். ஆர்டர் எடுத்தவர் thai red curry ப்ளெய்ன் ரைசோடு தான் நன்றாக இருக்குமென்றார். பரவாயில்லை நாங்கள் சொன்னதையே கொண்டு வாருங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு தம்பி அடித்த கமெண்ட் "வெறும் அரிசி சாதம் சாப்பிட நான் ஏண் இங்க வர்றேன்". மெயின் கோர்ஸ் வரும் வரை சிண்ட்ரெல்லா என்ற பெயரில் பைனாப்பிள் மற்றும் ஸ்ட்ராபெர்ரி கலந்த ஜூஸ் குடித்தோம் அருமையாக இருந்தது. மெயின் கோர்ஸும் நன்றாக இருந்தது.

ரகு ஸ்வீட் வேண்டாமென சொல்லிவிட, நான் கோகனட் புட்டிங் (பெயர் மறந்து போச்சு), தம்பி பனானா பேன் கேக் வித் கோகனட் ஐஸ்க்ரீம் ஆர்டர் செய்தோம். இதில் தம்பிது சூப்பர் விக்கெட் ஆகிவிட என்னுடையது இண்டர்நேஷனல் பருப்பு பாயாசம் ரேஞ்சுக்கு ஒருமாதிரி பார்டர் பாஸ் பண்ணியது.

மேலதிக தகவல்கள்

உணவகம் - Benjarong
உணவு/cuisine - Thai (Veg/Non veg)
இடம் - டிடிகே சாலை, ஆழ்வார்பேட்டை. ராயல் எண்டர்பிரைசஸ் எதிரில்.
டப்பு - அநியாய காஸ்ட்லி. மூவருக்கு கம்ப்ளீட் மீல் (வெஜ்) 2600 ரூபாய் வரியுடன்:(

பரிந்துரை - கண்டிப்பாக போகலாம். விலைதான் ரொம்பக் கூட. Though the food speaks for its price;)

டிஸ்கி 1 : பசி நேரத்தில் பதிவைப் படித்து வயிற்றெரிச்சல் பட்டால் கம்பேனி பொறுப்பாகாது.
டிஸ்கி 2 : இடுகை முழுக்க முழுக்க பெர்சனல் எக்ஸ்பீரியன்ஸை பேஸ் பண்ணி எழுதப்பட்டது. உங்களுக்கு மாற்று அனுபவம் ஏற்படுமெனில் அதற்கும் கம்பேனி பொறுப்பாகாது:)

சென்னையின் மழைக்காலங்களில்...

கிட்டத்தட்ட 12 வருடங்களை வேலூர் வெயிலில் கரைத்த எனக்கு சென்னையின் வெயிலும் சரி மழையும் சரி எரிச்சல் தரும் விஷயமாகவே இருந்தன. வேலூரில் என்ன தான் கொளுத்தியெடுத்தாலும் கசகசப்பு இருக்காது. சென்னை நேரெதிர். கொஞ்சமே வெயிலடித்தாலும் கசகசவென எரிச்சல் படுத்திவிடும். என்றைக்குமே மழையில் நனைவதென்பது எனக்கு அறவே பிடிக்காது. டிரெஸ் நனைந்து, முடியெல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டு i hate it. மழையில் நனைய ரொம்பப் பிடிக்கும் என்று சொல்பவர்களை நினைத்து மனதிற்குள் சிரித்துக்கொள்வேன் (யாரையோ இம்ப்ரெஸ் செய்யவே இந்த டயலாக் வரும். Or to show that u r very romantic).

இது சென்னையில் எனக்கு ஐந்தாவது வருடம். 2005இல் வேலை சேர்ந்து கதீட்ரல் ரோடில் குப்பைக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தோம். அந்த வருட மழை என்னை நிஜமாகவே மிரட்டி விட்டது. பெசண்ட் நகரிலிருந்து 29C பிடித்து ஆபிஸ் போகனும். எந்த முன்னறிவிப்புமின்றி அடித்து ஆட ஆரம்பித்திருந்தது மழை. அதற்கு முன் தினம் தான் ரூமுக்கு வெட்டிவேர் தட்டி போடுவது பற்றி நானும் ஹேமாவும் டிஸ்கஸ் செய்தோம். மறுநாள் பஸ்ஸில் போனால் அதிர்ச்சி. சாந்தோம் சிக்னலிலிருந்து ஐ.ஜி ஆபிஸ் வரை வெள்ளம் தான் ரோட்டில். நானும் ஹேமாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். ஸ்டாப்பிங்கில் இறங்கி ரோட் கிராஸ் செய்து ஆபிஸ் நுழைவதற்குள் (மேட்டர் ஆஃப் 3 மினிட்ஸ்) ரெண்டு பேரும் நன்றாக நனைந்திருந்தோம். ஆபிசே வெறிச்சோடியிருந்தது. Adminல் கேட்டால் "மேட்டர் தெரியாதா. ஹெவி டவுன் போர் (மழைங்கறத எப்படியெல்லாம் சொல்லுது பாரு பயபுள்ள). அதனால நிறைய பேர் ஆபிஸ் வரல. அநேகமாக இன்னிக்கு லீவு வுட்றுவாங்கன்னே நினைக்கிறேன்" என வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தனர். பின்னே. முக்கால்வாசி நாட்கள் வெறும் பாலும், ஆப்பிளும் முழுங்கிட்டு ஆபிஸ் லஞ்சை நம்பி வரும் எங்களுக்கு அந்த செய்தி பேரிடியாகவே இருந்தது. ஆபிஸை விட்டு வெளியே போகமுடியவில்லை. எல்லாத்தையும் விட பேரதிர்ச்சியாக பில்டர் காபி/டீ மெஷினை ஆபரேட் செய்பவர்கள் எவரும் வரவில்லை. எனக்கு அந்த பவுடர் பால் டீ உள்ளவே இறங்காது. ஆட்டோ பஸ் என எதுவும் கிடைக்கல. இன்னிக்கு ஆபிஸ்லேயே தான் தங்கவேண்டிவரும்போல என நொந்துக்கொண்டோம். இதற்குள் தொலைக்காட்சிகளில் செய்தி பார்த்துவிட்டு வீட்டிற்கு கிளம்பி வரும்படி போன் செய்தார்கள். ரூமுக்கு போகவே வக்கத்துப் போய் ஆபிஸ்ல உட்கார்ந்திருக்கோம். ஸ்டேஷன் போக வண்டி கிடைக்கவேயில்லை. அப்புறம் அப்பா உறவினர்களிடம் பேசி வண்டி ஏற்பாடு செய்து ஊர் போய் சேர்ந்தோம்.



அதே ஆண்டு இறுதியில் கதீட்ரலிலிருந்து பெருங்குடி மாற்றிவிட்டார்கள். சுத்தம். ஆபிஸ் தனியாய் மிதக்கிறது. அன்னிக்கின்னு ஆபிஸ்ல முக்கியமா ஒரு கிளையெண்ட் கால். முந்தின நாள் பேசிட்டு படுக்கவே 2 ஆகிவிட்டதால் வழக்கம்போல எல்லாமே லேட். கரெக்டாய் பஸ் மிஸ் பண்ணிட்டோம். ஆட்டோ பிடித்து போனால் SRP tools தாண்டியதும் ஆட்டோக்குள்ள தண்ணி வர ஆரம்பிச்சிடுச்சு. ஆட்டோகாரர் கொஞ்சம் இரக்கப்பட்டு ரோட்டோரமா கொஞ்சூண்டு மேடா இருந்த இடத்துல இறக்கிவிட்டுட்டு போய்ட்டார். அப்புறம் கம்பெனி பஸ்ஸ நிறுத்தி ட்ரைவர் காலில் விழாத குறையா கெஞ்சி ஆபிஸ் இருக்கும் ரூட்டில் போய் எங்களிருவரையும் இறக்கிவிட்டு போகும்படி வேண்டினோம். போனாபோகுதுன்னு அவரும் பெரிய மனசு பண்ணதால கரெக்டா மீட்டிங் ஆரம்பிக்கும்போது உள்ள போயி, வழக்கம்போல இங்கிலீஷ் பட டயலாக் மாதிரி அவங்க பேசினதுக்கெல்லாம் "Yes" "No" "Sure" "Ok" "Fine" போட்டுட்டு வந்தேன். புதுசாய் ஒரு PL வேறு வந்திருந்தார். லைட்டா தூறல் போட்டாலே அவர் ஆபிஸ் வரமாட்டார். மழை பெய்த மறுநாள் சரியாக பத்து மணிக்கு அவரிடமிருந்து போன் வரும். "Hey i'm struck @ home due to this rain. I think i'll not b able to make it to office today. If u guys need anything call me". ஹூக்கும். இந்த மழைக்கு சூடா மசால் வடையும் டீயும் தான் வேணும். அத அவர்ட்ட கேக்க முடியுமா என அருகிலிருப்பவன் உதிர்க்கும் மொக்கைக்கு சிரிப்பதா வேண்டாமா என யோசிப்பதில் கொஞ்ச நேரம் செலவிடப்படும். 2006 ஆம் ஆண்டு என் கல்யாணத்திற்கு 1 மாதத்திற்கு முன்பு மறுபடியும் பிராஜெக்ட் மூவ் பண்ணாங்க. இந்தமுறை இன்னும் டெரராய் OMR பிராஞ்ச். அங்கனயிருந்து வூடு போய் சேர நல்ல நாளிலேயே குறைஞ்சது ஒன்றரை மணி நேரம் ஆகும். இதுல மழைன்னா கேக்கவே வேணாம். எங்க பள்ளமிருக்குன்னு தெரியவே தெரியாது. ஞாயிறுகளில் பெசண்ட் நகரில் நிறைய பேர் வீலிங் பழகுவார்கள். நல்ல ஸ்பீடில் வந்து சரக்கென்று பிரேக் அடித்து பின் வீலை ஆகாசத்தில் சுழற்றுவார்கள். அந்த மாதிரி பண்ணாமலேயே நிறைய பைக்குகள் இந்த பள்ளத்தில் கிடக்கும். கார்கள் கூட ஒரு பத்து பேர் "ஏலேலோ ஐலசா" பாட ஒருக்களித்துப் படுத்திருப்பதுபோல் பள்ளத்தில் சிக்கியிருக்கும். ஒழுங்கா வீடு போய் சேரனும்டா சாமீ என ஆன் த ஸ்பாட் வேண்டுதல்கள் பிறக்கும்.

ஓ.எம்.ஆரோடு என் கேரியர் ஓரியண்டட் வாழ்க்கைக்கு தொடரும் போட்டாச்சு. 2007ல் ஜூனியர் பிறந்தபின் மதுராந்தகத்தில் கொஞ்ச காலமும், பாண்டிச்சேரியில் கொஞ்ச காலமும் இருந்துவிட்டு எண்ட் ஆஃப் சீசன் போது மறுபடியும் சென்னை. இந்தமுறையும் மழை கொஞ்சம் டெரராய் இருந்தது. ஜூனியரின் உடல்நிலையில் மாற்றம், குழந்தை துணிகள் காய்வது போன்ற பிரச்சனைகளோடு வீட்டுக்குள் வந்துவிடும் குட்டி குட்டி தவளைகள் கிலியேற்படுத்திக்கொண்டிருந்தன:( 2008 தாம்பரத்தில். பெரிய கஷ்டமேதும் தெரியவில்லை. குழந்தை தான் மாற்றத்தை அடாப்ட் செய்ய திணறினான். இப்போ மறுபடியும் சென்னையில். இந்த தடவை எப்படி ஆட்டுவிக்கிறதென பார்க்கனும். "உஸ்ஸ் அப்பா" என புலம்பிக்கொண்டே வெயிலை சமாளித்துவிட முடிகிறது. மழைதான் ரெகுலர் ரொட்டினையே புரட்டிப் போட்டுவிடுகிறது. தண்ணீர் தேங்கி வழுக்கும் தரைகள், எவ்வளவு பெருக்கி துடைத்தாலும் சேறாகும் வீடு, சரிவர காயாமல் கிடக்கும் துணி, அடிக்கடி எட்டிப் பார்க்கும் ஜல்பு, இவற்றிர்கெல்லாம் மேலாக தூங்கிட்டே இருந்தா நல்லாருக்கும் என தோன்றும் எண்ணம் என மழையினால் ஏற்படும் அசௌகரியங்கள் ஜாஸ்தி தான். இருந்தாலும் மழையில் நனைந்து ஒட்டிக்கொண்டுவிட்ட சிறகுகளை பிரிக்க உடலை உதறும் புறாவை ஆறாவது மாடியிலிருந்து சூடாக ஆவி பறக்கும் இஞ்சி டீயோடு ரசிப்பதிலும் சுகம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

பி.கு : போன வருடம் மழை சீசன் போது எழுதியது. அப்படியே கொஞ்சம் வெளியூர் போக வேண்டியிருப்பதால் ட்ராப்டிலிருந்து தூசி தட்டி எடுத்து போட்டிருக்கிறேன். வெயிலுக்கு காண்ட்ரவர்சியலா மழைப் பதிவு:)