வெயில் கொளுத்துகிறது. இப்பவே இப்படின்னா அக்னி நட்சத்திரம் ஆரம்பித்தால்?? நினைக்கவே பயம்மாய் இருக்கிறது. இத்தனைக்கும் தமிழக நகரங்களில் சென்னையில் தான் வெயில் கம்மியாம். 35 ரேஞ்சிலேயே இருக்கிறது. வெயில் நகரான வேலூரில் 42 டிகிரி செல்சியஸ். ஏழு வருடங்கள் வேலூர் மாவட்டவாசியாக இருந்திருக்கிறேன். எவ்வளவு வெயிலடித்தாலும் தாங்கமுடியும் அங்கே. கசகசவென்ற உணர்விருக்காது. சென்னையில் கடல் காரணமாக புழுங்கித் தள்ளுகிறது. இன்னும் நுங்கு சீசன் ஆரம்பிக்கவில்லை சென்னையில். வெயிட்டிங். பாலைக் காய்ச்சி ஆறவைத்து, இளநுங்கை போட்டு ப்ரிட்ஜில் வைத்து கொஞ்சம் வெல்லம் சேர்த்து முழுங்கினால் சொர்க்கமாய் இருக்கும்.
***************
அம்மா வீட்டு வாசலில் ஒரு அறிவிப்பு பலகை வைக்கலாமென்ற யோசனையிலிருக்கிறோம்.
"அம்மாவைப் பார்க்க வருவபவர்கள் தயவுகூர்ந்து சாத்துக்குடி கொண்டுவரவேண்டாமென தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். மாறாக சர்க்கரை, துவரம் பருப்பு, எண்ணைய், கிஃப்ட் கூப்பன்ஸ் அல்லது பணமாகவோ தருமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்."
அள்ள அள்ள குறையாத அக்ஷ்யப் பாத்திரம் போல் தீரவே மாட்டேன் என குவிந்து கொண்டே இருந்தது சாத்துக்குடி. காபி டீ நிறுத்திவிட்டு ஜூஸாய் குடித்து மாளவில்லை. வீட்டிற்கு வந்து செல்லும் உறவினர்களுக்கெல்லாம் ரிடர்ன் கிஃப்டாய் அரை டஜன் சாத்துக்குடி கொடுத்தனுப்பும் அளவுக்கு சேர்ந்திருந்தது. ஆண்டவா ஏதாவது பண்ணி சாத்துக்குடியின் விலைய ஏத்துப்பா:(
*************
வேலைக்காக வட இந்தியா சென்ற அண்ணாவை வடக்கு வாஞ்சையுடன் வரவேற்று வஞ்சனையில்லாமல் ஜாண்டிசை அள்ளி வழங்கியிருக்கிறது. நான்கு நாட்கள் ஆஸ்பத்திரியில் ட்ரிப்ஸ் ஏற்றப்பட்டு, இதற்கு மேல் தாங்காது என சென்னை வந்து சேர்ந்தார். நேராக இங்கே வந்தவருக்கு நாலே நாலு இட்லியும் கொஞ்சம் தயிரும் சாப்பிட கொடுத்தேன். சாப்பிட்டு மறுநாள் வாலாஜா சென்று மருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு ஊருக்கு சென்றார். அங்கிருந்து பெரியம்மா போன் பண்னி அண்ணாக்கு பரவாயில்லையாக இருப்பதாகவும், என் இட்லியை சாப்பிட்டதால் சரியாக போன உணர்விருப்பதாகவும் சொன்னார். இதை நான் பெருமை பீத்திக்கொண்டிருந்தபோது (இன்னொரு பெரியம்மா பையன்) மகன் சொன்னது 'ரொம்ப அலட்டிக்காதடி. உன் இட்லியப் பார்த்து ஜாண்டிசே அரண்டுடுச்சு'. ஹூம் பொறாமை பிடித்தவர்கள்":)
****************
அண்ணாவிடம் வடக்கு எப்படி என்ற விசாரணையில் எல்லாம் ஒகே மொழி தான் பிரச்சனை என்றார். அப்பா அவரிடம் "இதுல என்னடா பிரச்சனை. எல்லா வார்த்தைக்கும் முடிவுல ஹை போடு ஹிந்தியாகிடும்". அடுத்து ஒரு மொழி ஆராய்ச்சி மாநாடு ஆரம்பித்தது.
சிம்பிளா சொல்றேன் பாரு.
ராம் - இது ஹிந்தி.
ராமன் - இது தமிழ்.
ராமுடு/ராமுலு - இது தெலுங்கு.
எப்படிப்பா இப்படியெல்லாம்.
இருடி. இன்னும் பெட்டர் எக்சாம்பிள் பாரு
சார் - இது இங்லீஷ்
சார் - இது தமிழும் கூட??!!
சர்ஜி - இது ஹிந்தி/பஞ்சாபி
சாரு - இது தெலுங்கு.
சாரே - இது மலையாளம்.
அப்பா முடியலப்பா - இது நான்.
சித்தப்பா யார் யாருக்கோ சிலை வைக்கறாங்க. தமிழ் செம்மொழி மாநாட்டுல உங்களுக்கு ஒரு சிலை வைக்க ஏற்பாடு பண்றேன் - இது அண்ணா.
***************
அங்காடித் தெருவை பார்த்ததால் ஏற்பட்ட சோகத்தை விரட்ட சிப்பு படமொன்று பார்க்கலாமென முடிவு செய்தோம். கைவசம் இருந்த டிவிடிகளை அலசி ஆராய்ந்ததில் யாருக்கும் சுமுகமான கருத்து ஏற்படாமல் போகவே 'லவ் ஆஜ் கல்' சிடியோடு நான், அவர், அண்ணா(க்கள்) அமர்ந்தோம். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஆளாளுக்கு எஸ்ஸாக முழு படத்தையும் பார்க்கலன்னா உம்மாச்சி கண்ண குத்திடுமென்பதால் நானும் அண்ணாவும் முழுப் படத்தையும் கஷ்டப்பட்டு முடித்தோம். பட விமர்சனம்? அது கிடக்கு கழுதை.
எதுக்குண்ணா சயீப்க்கு பத்மஸ்ரீ கொடுத்தாங்க.
தெரியலயேம்மா தெரியலயே - அண்ணா.
கரீனா கபூர கிட்ட நின்னு பார்க்கற தைரியத்துக்கா இருக்கும் - போகிற போக்கில் அப்பா.
****************
சக பதிவர்கள் அனைவருக்கும் தமிழ்ப் புத்தாண்டு ஊப்ஸ் சாரி சித்திரை முதல் நாள் வாழ்த்துகள். அப்படித்தான் சொல்லனுமாம். கலைஞர் டிவில கத்துக்கொடுத்தாங்க:)
April 13, 2010
April 9, 2010
மாநரகப் பேருந்து
திருச்சியைச் சேர்ந்த நண்பனொருவன் வேலைக்கு சேர்ந்தவுடனே ஐசிஐசிஐ வங்கியில் லோன் போட்டு ஆசை ஆசையாய் ஒரு ஹுண்டாய் சாண்ட்ரோ வாங்கினான் (எல்லோரும் ட்ரீட் என அவன் பர்ஸ் பழுக்க வைத்தது வேறு நடந்தது). திருச்சியில் கார் ஒட்டி பழக்கமாதலால் தைரியமாய் ட்ரைவர் இல்லாமலே சென்னையில் வண்டி ஓட்ட ஆரம்பித்தான். சரியாய் ஆறாவது நாளிலேயே வண்டியின் வலது பக்கம் கோடு போட்டிருந்தது. நண்பர்கள் துக்கம் விசாரிக்கையில் 'தப்பு என் மேல இல்ல மாமா. பஸ் ட்ரைவர் தான் விடாம ரப்சர் பண்ணி கோட்ட போட்டான்' என புலம்பினான். சென்னையிலேயே பிறந்து வளர்ந்த மற்றொரு நண்பன் சொன்னது 'மாமா மெட்ராஸ்ல எவன்கிட்ட வேணாலும் வம்புக்கு போ. முதல் சவுண்ட் நீ கொடுத்துட்ட கேம் நம்ள்து. தைரியமா இறங்கி ஆடலாம். ஆனா MTC கிட்ட மட்டும் சரண்டர் ஆய்டு. என்ன வண்டி எதுன்னு பார்க்கவே மாட்டான். கோட்டப் போட்டுட்டு போய்ட்டே இருப்பான். அவனுக்கு சைக்கிளும் ஒன்னுதான் சாண்ட்ரோவும் ஒன்னுதான்' என்றான். அப்போது எனக்கும் சென்னை புதிது. ரொம்ப எக்ஸாஜிரேட் பண்ணி சொல்ற நீ என்றேன். சிரித்துக்கொண்டே இங்கதான இருப்ப தெரிஞ்சுக்குவ என்றான். ஐந்து வருட சென்னை வாழ்க்கையில் அவன் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் உண்மை என சுத்தமாகப் புரிந்தது.
இன்றைய தேதிகளில் சென்னை போக்குவரத்து ஒழுங்கில் சீர்கேட்டு கிடப்பதன் பெரும்பங்கு MTCயைச் சேரும். இரண்டு சம்பவங்களைச் சொல்கிறேன். ஒன்று எனக்கு நேர்ந்தது. மற்றொன்று நான் கண்ணால் பார்த்தது. சென்ற வருட தொடக்கத்தில் தோழியோடு டூ வீலரில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். வலது பக்கம் திரும்ப வேண்டும். சிகப்பிலிருந்து பச்சைக்கு மாற காத்துக்கொண்டிருந்தோம் முதல் ஆளாய். நேராக செல்ல வேண்டிய வண்டிகளும் சிக்னலுக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தன. பெரும் சத்தத்துடன் பின்னால் இடிப்பதுபோல் வந்து நின்றது MTC பேருந்து ஒன்று. கொஞ்சம் தடுமாறிய தோழி வண்டியைக் கொஞ்சம் முன்னால் நகர்த்தி நிறுத்தினாள். நேராக செல்ல வேண்டிய வண்டிகளுக்கு சிக்னல் விழுந்தது. ஆனால் ரைட் சைட் க்ளியர் ஆகவில்லை. ஆனால் அந்த ட்ரைவர் விடாமல் ஹாரன் அடிக்க ஆரம்பித்தார். பொறுத்துப் பார்த்த நாங்கள் திரும்பி அவரிடம் சிக்னல் ரெட்டில் இருப்பதை காமித்து வெயிட் செய்ய சொன்னோம். அவரோ கேட்காமல் நேராக கையை காட்டி ஹாரன் அடித்துக்கொண்டே இருந்தார். என்ன நடந்தாலும் சிக்னல் போடாம நகரக்கூடாதென முடிவெடுத்து வெயிட் செய்தோம். ட்ரைவர் துளியும் யோசிக்காமல் லெப்டில் வளைத்து எங்கள் வண்டியின் பின்புறம் இடித்து சென்றுவிட்டார். இந்த லட்சணத்தில் பக்கத்திலேயே ட்ராபிக் போலீஸ் வேறு. அவரிடம் கம்ப்ளையெண்ட் செய்ததற்கு வழக்கமான சினிமா டயலாக்கை விட்டார்.
இரண்டாவது சம்பவம் சென்ற வாரம் பார்த்தது. வழக்கம்போல் சிக்னலில் நிற்காமல் அவசரமாய் கடக்க முயன்ற MTC பேருந்து ஒன்று குறுக்கில் வந்த (சரியாய் சிக்னலை பாஃலோ செய்து வந்த வண்டி) காரில் இடித்ததில் முன்னால் அமர்ந்திருந்த சிறுமிக்கு காலில் காயம். வருத்தமாவது தெரிவிக்க வேண்டுமே அந்த ட்ரைவர். "பார்த்து வாடா ********" என கார் ஓட்டியவரை தகாத வார்த்தைகளால் அர்ச்சித்துப் பறந்தார். காரில் வந்தவர் பஸ் நம்பரைக் குறித்துக்கொண்டார். கம்ப்ளெய்ண்ட் தந்தாரா, பெற்றார்களா எனத் தெரியாது.
இப்போதெல்லாம் சாலைகளில் MTC பேருந்தைப் பார்த்தாலே எமனின் எருமையைப் பார்ப்பதுபோலிருக்கிறது. ஒரு சிக்னலையும் மதிப்பதில்லை. லெப்ஃட்டோ ரைட்டோ திரும்ப இண்டிகேட்டர் போடுவதில்லை. சாலையின் இடது பக்கத்திலிருந்து வலதுபக்கத்திற்கு ஒரு ஹாரன் கூட கொடுக்காமல் போவது என அத்தனை அடாவடித்தனம். காது கிழியுமளவிற்கு விடாமல் ஹாரன் அடித்து எரிச்சல் செய்வது, வழி தர மறுக்கும் வண்டிகளை இடிப்பது, உராய்ந்து சேதாரமேற்படுத்துவது என அத்தனை அட்டூழியம். ஒரு நிமிடம் அருகிலிருக்கும் MTC பேருந்தை கூர்ந்து பார்த்தீர்களானால் வண்டியின் இருபுறமும் வரிக்குதிரை போல் கோடுகளிருக்கும். காயலான் கடை செல்லவேண்டிய பழைய பச்சை கலர் வண்டியாகட்டும். அல்லது லேட்டஸ்ட் மாடல் வோல்வோ ஏசி பஸ்ஸாகட்டும். கோடு சர்வ நிச்சயம். சர்வ சாதாரணம். ஸ்டாப்பிங் வரும் வரை ஆக்ஸிலரேட்டரிலிருந்து கால் நகரவே நகராது. ஸ்டாப்பிங் வந்தவுடன் அடிக்கும் சடன் ப்ரேக்கினால் பல் பெயர்ந்தவர்கள் ஏராளம். ரத்தம் சொட்ட சொட்ட கர்ச்சீப்பை பொத்திக்கொண்டு இறங்கி ஆட்டோ நோக்கியும், பின்னர் ஆஸ்பத்திரி நோக்கியும் விரையும் நபர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஏன் இந்த ஒழுங்கீனம்? போக்குவரத்துக் காவல் துறையினரும் இவர்களை கண்டுக்கொள்வதுபோல் தெரியவில்லையே ஏன்?
MTC பேருந்துகளின் விதிமீறல்களை போக்குவரத்து காவல்துறையினர் கேட்காததற்கு பெரிய காரணமாய் சொல்லப்படுவது யூனியன். ஒரு முறை காவலர் ஒருவர் சொன்னார். 'ரெட் போட்டும் போறான். பிடிச்சா யூனியன் வச்சு முதல்வன் படத்துல வர்ற மாதிரி பெரிய பிரச்சனை பண்ணுவாங்க' என புலம்பினார். யூனியன் என்பது எதற்கு? தொழிலாளர்களின் நலன் பேணத்தான். அதே யூனியனால் சேவை பெறும் மக்கள் பிரச்சனைக்குள்ளாவது கேலிக்கூத்தாகவே இருக்கிறது. கலர்கலராய் வித விதமாய் டீலக்ஸ், அல்ட்ரா டீலக்ஸ், தாழ்தள பேருந்து, தங்கரதம் என வண்டிக்கு பெயர் வைத்தால் மட்டும் போதுமா? ட்ரைவர்கள் சாலை விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்களா என கண்காணிக்க வேண்டாமா? எல்லா தொழிலிலும் ப்ரோபேஷன் பீரியட் இருக்குமல்லவா? முறையான பயிற்சி, சாலை விதிகள், ரூட்டுகள் என அனைத்திலும் தேர்ச்சி பெற்ற ட்ரைவர்களை நியமிக்கும் கடமை அரசாங்கத்துக்கு/சார்ந்த துறைக்கு இருக்கிறதல்லவா? சில தனியார் ட்ராவல் நிறுவனங்களில் ஓவர் ஸ்பீட் கம்ப்ளெய்ன் செய்ய செல் நம்பர் ஒன்று எல்லா வண்டிகளிலும் இருக்கும். அப்படி ஒரு கம்ப்ளைய்ண்ட் நம்பரை உருவாக்கி தாறுமாறாக ஓட்டும் ட்ரைவர்களை கண்காணிக்கலாமே.
குற்றமென வரும்போது கை தவறு செய்த/செய்யும் அனைவரையும் நோக்கி நீள வேண்டும். மதிப்பிற்குரிய மகாகணம் பொருந்திய காமன் மேன்களான நாம் எந்தளவு ஒழுக்கத்துடன் செயல்படுகிறோம். ஒரே ஒரு பிரயாணி பேருந்து நிறுத்ததிலிருக்கும் நிழற்குடையில் நின்று பேருந்து ஏற வேண்டுமே. ஊஹூம். அத்தனை பேரும் சாலையில் தான் நிற்பார்கள். ட்ரைவரும் நடுரோட்டில் வண்டியை நிறுத்தி ஆட்களை ஏற்றி இறக்குகிறார். அதேபோல் பஸ்சில் ஏறி இடம்பிடிக்க நடக்கும் யுத்தம். கையில் குழந்தை வைத்திருக்கிறார்களா. கர்ப்பிணிகளா. முதியோர்களா? ஊனமுற்றவர்களா. எந்தக் கவலையும் இல்லை. தானுண்டு தன் சீட்டுண்டு என கர்ச்சீப், ஹாண்ட்பேக், சில சமயங்களில் செருப்பு கூட போட்டு இடம்பிடிக்கும் ஆட்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வரிசைப் பின்பற்றுதல், பர்ஸ்ட் கம் பர்ஸ்ட் சர்வ் போன்றவை இங்கு கடைபிடிக்கப்பட்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.
மக்களின் ஒத்துழைப்போடு அரசாங்கமும் கவனம் செலுத்துமாயின் நன்றாக இருக்கும். இல்லேயேல் MTC மார்ச்சுவரி ட்ரான்ஸ்போர்ட் கார்ப்பரேஷன் ஆகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.
இன்றைய தேதிகளில் சென்னை போக்குவரத்து ஒழுங்கில் சீர்கேட்டு கிடப்பதன் பெரும்பங்கு MTCயைச் சேரும். இரண்டு சம்பவங்களைச் சொல்கிறேன். ஒன்று எனக்கு நேர்ந்தது. மற்றொன்று நான் கண்ணால் பார்த்தது. சென்ற வருட தொடக்கத்தில் தோழியோடு டூ வீலரில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். வலது பக்கம் திரும்ப வேண்டும். சிகப்பிலிருந்து பச்சைக்கு மாற காத்துக்கொண்டிருந்தோம் முதல் ஆளாய். நேராக செல்ல வேண்டிய வண்டிகளும் சிக்னலுக்காக காத்துக்கொண்டிருந்தன. பெரும் சத்தத்துடன் பின்னால் இடிப்பதுபோல் வந்து நின்றது MTC பேருந்து ஒன்று. கொஞ்சம் தடுமாறிய தோழி வண்டியைக் கொஞ்சம் முன்னால் நகர்த்தி நிறுத்தினாள். நேராக செல்ல வேண்டிய வண்டிகளுக்கு சிக்னல் விழுந்தது. ஆனால் ரைட் சைட் க்ளியர் ஆகவில்லை. ஆனால் அந்த ட்ரைவர் விடாமல் ஹாரன் அடிக்க ஆரம்பித்தார். பொறுத்துப் பார்த்த நாங்கள் திரும்பி அவரிடம் சிக்னல் ரெட்டில் இருப்பதை காமித்து வெயிட் செய்ய சொன்னோம். அவரோ கேட்காமல் நேராக கையை காட்டி ஹாரன் அடித்துக்கொண்டே இருந்தார். என்ன நடந்தாலும் சிக்னல் போடாம நகரக்கூடாதென முடிவெடுத்து வெயிட் செய்தோம். ட்ரைவர் துளியும் யோசிக்காமல் லெப்டில் வளைத்து எங்கள் வண்டியின் பின்புறம் இடித்து சென்றுவிட்டார். இந்த லட்சணத்தில் பக்கத்திலேயே ட்ராபிக் போலீஸ் வேறு. அவரிடம் கம்ப்ளையெண்ட் செய்ததற்கு வழக்கமான சினிமா டயலாக்கை விட்டார்.
இரண்டாவது சம்பவம் சென்ற வாரம் பார்த்தது. வழக்கம்போல் சிக்னலில் நிற்காமல் அவசரமாய் கடக்க முயன்ற MTC பேருந்து ஒன்று குறுக்கில் வந்த (சரியாய் சிக்னலை பாஃலோ செய்து வந்த வண்டி) காரில் இடித்ததில் முன்னால் அமர்ந்திருந்த சிறுமிக்கு காலில் காயம். வருத்தமாவது தெரிவிக்க வேண்டுமே அந்த ட்ரைவர். "பார்த்து வாடா ********" என கார் ஓட்டியவரை தகாத வார்த்தைகளால் அர்ச்சித்துப் பறந்தார். காரில் வந்தவர் பஸ் நம்பரைக் குறித்துக்கொண்டார். கம்ப்ளெய்ண்ட் தந்தாரா, பெற்றார்களா எனத் தெரியாது.
இப்போதெல்லாம் சாலைகளில் MTC பேருந்தைப் பார்த்தாலே எமனின் எருமையைப் பார்ப்பதுபோலிருக்கிறது. ஒரு சிக்னலையும் மதிப்பதில்லை. லெப்ஃட்டோ ரைட்டோ திரும்ப இண்டிகேட்டர் போடுவதில்லை. சாலையின் இடது பக்கத்திலிருந்து வலதுபக்கத்திற்கு ஒரு ஹாரன் கூட கொடுக்காமல் போவது என அத்தனை அடாவடித்தனம். காது கிழியுமளவிற்கு விடாமல் ஹாரன் அடித்து எரிச்சல் செய்வது, வழி தர மறுக்கும் வண்டிகளை இடிப்பது, உராய்ந்து சேதாரமேற்படுத்துவது என அத்தனை அட்டூழியம். ஒரு நிமிடம் அருகிலிருக்கும் MTC பேருந்தை கூர்ந்து பார்த்தீர்களானால் வண்டியின் இருபுறமும் வரிக்குதிரை போல் கோடுகளிருக்கும். காயலான் கடை செல்லவேண்டிய பழைய பச்சை கலர் வண்டியாகட்டும். அல்லது லேட்டஸ்ட் மாடல் வோல்வோ ஏசி பஸ்ஸாகட்டும். கோடு சர்வ நிச்சயம். சர்வ சாதாரணம். ஸ்டாப்பிங் வரும் வரை ஆக்ஸிலரேட்டரிலிருந்து கால் நகரவே நகராது. ஸ்டாப்பிங் வந்தவுடன் அடிக்கும் சடன் ப்ரேக்கினால் பல் பெயர்ந்தவர்கள் ஏராளம். ரத்தம் சொட்ட சொட்ட கர்ச்சீப்பை பொத்திக்கொண்டு இறங்கி ஆட்டோ நோக்கியும், பின்னர் ஆஸ்பத்திரி நோக்கியும் விரையும் நபர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஏன் இந்த ஒழுங்கீனம்? போக்குவரத்துக் காவல் துறையினரும் இவர்களை கண்டுக்கொள்வதுபோல் தெரியவில்லையே ஏன்?
MTC பேருந்துகளின் விதிமீறல்களை போக்குவரத்து காவல்துறையினர் கேட்காததற்கு பெரிய காரணமாய் சொல்லப்படுவது யூனியன். ஒரு முறை காவலர் ஒருவர் சொன்னார். 'ரெட் போட்டும் போறான். பிடிச்சா யூனியன் வச்சு முதல்வன் படத்துல வர்ற மாதிரி பெரிய பிரச்சனை பண்ணுவாங்க' என புலம்பினார். யூனியன் என்பது எதற்கு? தொழிலாளர்களின் நலன் பேணத்தான். அதே யூனியனால் சேவை பெறும் மக்கள் பிரச்சனைக்குள்ளாவது கேலிக்கூத்தாகவே இருக்கிறது. கலர்கலராய் வித விதமாய் டீலக்ஸ், அல்ட்ரா டீலக்ஸ், தாழ்தள பேருந்து, தங்கரதம் என வண்டிக்கு பெயர் வைத்தால் மட்டும் போதுமா? ட்ரைவர்கள் சாலை விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்களா என கண்காணிக்க வேண்டாமா? எல்லா தொழிலிலும் ப்ரோபேஷன் பீரியட் இருக்குமல்லவா? முறையான பயிற்சி, சாலை விதிகள், ரூட்டுகள் என அனைத்திலும் தேர்ச்சி பெற்ற ட்ரைவர்களை நியமிக்கும் கடமை அரசாங்கத்துக்கு/சார்ந்த துறைக்கு இருக்கிறதல்லவா? சில தனியார் ட்ராவல் நிறுவனங்களில் ஓவர் ஸ்பீட் கம்ப்ளெய்ன் செய்ய செல் நம்பர் ஒன்று எல்லா வண்டிகளிலும் இருக்கும். அப்படி ஒரு கம்ப்ளைய்ண்ட் நம்பரை உருவாக்கி தாறுமாறாக ஓட்டும் ட்ரைவர்களை கண்காணிக்கலாமே.
குற்றமென வரும்போது கை தவறு செய்த/செய்யும் அனைவரையும் நோக்கி நீள வேண்டும். மதிப்பிற்குரிய மகாகணம் பொருந்திய காமன் மேன்களான நாம் எந்தளவு ஒழுக்கத்துடன் செயல்படுகிறோம். ஒரே ஒரு பிரயாணி பேருந்து நிறுத்ததிலிருக்கும் நிழற்குடையில் நின்று பேருந்து ஏற வேண்டுமே. ஊஹூம். அத்தனை பேரும் சாலையில் தான் நிற்பார்கள். ட்ரைவரும் நடுரோட்டில் வண்டியை நிறுத்தி ஆட்களை ஏற்றி இறக்குகிறார். அதேபோல் பஸ்சில் ஏறி இடம்பிடிக்க நடக்கும் யுத்தம். கையில் குழந்தை வைத்திருக்கிறார்களா. கர்ப்பிணிகளா. முதியோர்களா? ஊனமுற்றவர்களா. எந்தக் கவலையும் இல்லை. தானுண்டு தன் சீட்டுண்டு என கர்ச்சீப், ஹாண்ட்பேக், சில சமயங்களில் செருப்பு கூட போட்டு இடம்பிடிக்கும் ஆட்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வரிசைப் பின்பற்றுதல், பர்ஸ்ட் கம் பர்ஸ்ட் சர்வ் போன்றவை இங்கு கடைபிடிக்கப்பட்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்.
மக்களின் ஒத்துழைப்போடு அரசாங்கமும் கவனம் செலுத்துமாயின் நன்றாக இருக்கும். இல்லேயேல் MTC மார்ச்சுவரி ட்ரான்ஸ்போர்ட் கார்ப்பரேஷன் ஆகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.
April 7, 2010
Technology has improved so much you know
பாடி பாய்ஸ் டீமின் குமார் சச்சினுடன் சேர்ந்து சிரிக்கிறான்
உலகக்கோப்பையைக் கையில் பிடித்தபடி
முந்தாநாள் வயசுக்கு வந்த கலைசெல்விக்கு
தன் வீணையையும் வெள்ளைத் தாமரையையும்
கடன் கொடுத்திருக்கிறாள் கலைமகள்
இடதுபுறம் திரும்பி நின்று
நேராய் பார்த்து சிரிக்கும்
ராஜாவையும் கமலாவையும்
இடப்பக்கத்திலிருந்து சிவன் பார்வதியும்
வலப்பக்கத்திலிருந்து அம்மாவும்
வலக்கையுயர்த்தி ஆசிர்வதிக்கிறார்கள்
கைகளிலிருந்து கொட்டுகிறது பூக்கள்
வானளந்த வாமணன் உசரத்தில்
நடந்து வரும் அய்யாவின் காலடியில்
வெள்ளை மாளிகை
முடி சிலுப்பி
புருவம் நெரித்து
சிறுத்தை சீறுகிறது
சே குவேராவென
மருந்துக்குக் கூட மரமில்லாத இடத்தை மறைத்தபடி நிற்கிறது
ப்ரெஞ்ச் விண்டோவும் ஜெர்சி பசுக்கள் மேயும்
ஸ்வீடிஷ் புல்வெளியும் கொண்ட வீடு
மீண்டும் தலைப்பு
உலகக்கோப்பையைக் கையில் பிடித்தபடி
முந்தாநாள் வயசுக்கு வந்த கலைசெல்விக்கு
தன் வீணையையும் வெள்ளைத் தாமரையையும்
கடன் கொடுத்திருக்கிறாள் கலைமகள்
இடதுபுறம் திரும்பி நின்று
நேராய் பார்த்து சிரிக்கும்
ராஜாவையும் கமலாவையும்
இடப்பக்கத்திலிருந்து சிவன் பார்வதியும்
வலப்பக்கத்திலிருந்து அம்மாவும்
வலக்கையுயர்த்தி ஆசிர்வதிக்கிறார்கள்
கைகளிலிருந்து கொட்டுகிறது பூக்கள்
வானளந்த வாமணன் உசரத்தில்
நடந்து வரும் அய்யாவின் காலடியில்
வெள்ளை மாளிகை
முடி சிலுப்பி
புருவம் நெரித்து
சிறுத்தை சீறுகிறது
சே குவேராவென
மருந்துக்குக் கூட மரமில்லாத இடத்தை மறைத்தபடி நிற்கிறது
ப்ரெஞ்ச் விண்டோவும் ஜெர்சி பசுக்கள் மேயும்
ஸ்வீடிஷ் புல்வெளியும் கொண்ட வீடு
மீண்டும் தலைப்பு
April 5, 2010
அங்காடித் தெரு
சில படங்களை பார்க்கும்போது ஏண்டா இந்தப் படத்த பார்த்தோம் என்ற உணர்வு இருவேறு மனநிலைகளில் ஏற்படும். ஒன்று இவ்வளவு மொக்கையானப் படத்துக்கு வந்துட்டோமேன்னு (எனக்கு விஜய் படங்களைப் பார்க்கும்போது ஏற்படும்) தோணுகின்ற நிலை. மற்றொன்று தாங்கமுடியாத மன அழுத்தத்தினை ஏற்படுத்தும்போது. நான் கடவுள் பார்த்தபோது 'அய்யோக் கடவுளே' என்ற உணர்ச்சி மேலோங்கி இருந்தது. அதே உணர்ச்சி அங்காடித் தெருவைப் பார்த்தபோதும் இருந்தது.
இப்படியும் வாழ்க்கை வாய்க்கப்பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்களா என்ற ஆச்சர்யம்/அதிர்ச்சி படத்தைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்டது. முழுப் படமும் இதே உணர்வுகளை ஏற்படுத்துவதால் சில இடங்களில் மிகைப்படுத்தியிருக்கிறார்களோ என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது. எதிர்பாராத தருணங்களில் ஏற்படும் விபத்துக்கள்/நிகழ்வுகள் வாழ்க்கையை எவ்வாறெல்லாம் புரட்டிப்போடுகிறது என்பதற்கான சா(கா)ட்சிகள் படம் முழுவதும். லிங்கு, ராணி, கனி கதாபாத்திரங்கள் மனதில் நிற்கிறார்கள். கருங்காலியாக இயக்குனர் வெங்கடேஷ். அலட்டாமல் வில்லத்தனம். வார்த்தைகளாலேயே குத்திக் கிழிக்கிறார் மனுசன்.
ராணியின் ரத்தத்தை கோலத்தோடு சேர்த்து கழுவி அதே இடத்தில் பிறரால் போடப்படும் கோலங்கள், மரணங்களை மற்றொன்றாக எடுத்துக்கொள்ளும் மனோபாவங்கள் வலியைக் கொடுக்கின்றன. நாய்க்கொட்டிலில் இருக்கும் தங்கை, பாலியல் தொழில் செய்தவருக்கு பிறக்கும் குழந்தை, வெரிக்கோஸ் நோய்கண்டு இறக்கும் நபர் என கதாபாத்திரங்கள் இதுவும் வாழ்க்கைதான் என உணர்த்துகிறார்கள்.
வசனங்கள் பளிச். ஜெயமோகனாமே. இதே மாதிரி இவர் கதைகளும் (எனக்கு) புரிந்தால். ஹும்ம். அதிகம் மெனக்கெடாமல், வார்த்தைகளைத் தேடாமல் இயல்பாய் சொல்ல வந்ததை சொல்ல வேண்டியதை புரிவதுபோல் சொல்லிச் செல்லும் வசனங்கள். இசையும் அப்படியே. அவள் அப்படியொன்றும் அழகில்லை பாடல் அழகாய் இருக்கிறது.
படத்தில் எனக்குப்ப் பிடித்த மற்றுமொரு கதாபாத்திரம் பாண்டி. ஹெவியான படத்தை அவ்வப்போது லேசாக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார். 'நீருல்ல நேரம் பார்த்திருக்கனும்' என்பதாகட்டும், சவுரியை வைத்துக்கொண்டு சலம்புவதாகட்டும், கடவுள் வாழ்த்தை காதல் கவிதையாக்குவதாகட்டும். கச்சிதமாய் செய்திருக்கிறார்.
அங்காடித் தெரு - கனக்கிறது
பி.கு : இந்தப் படத்தை பின்பற்றி இனி வெறும் யதார்த்தமான கதைகளே படமாக்கப்படும் என்ற சூழ்நிலை உருவாகாமல் இருக்க பிரார்த்திக்கும் சராசரிக்கும் கொஞ்சுண்டு அதிகமாய் எதிர்பார்க்கும் சாதாரண சினிமா ரசிகை. தியேட்டரில் எங்களிடயே ஏற்பட்ட விவாதங்கள் மற்றொரு பதிவில் பகிர்கிறேன்.
இப்படியும் வாழ்க்கை வாய்க்கப்பெற்றவர்கள் இருக்கிறார்களா என்ற ஆச்சர்யம்/அதிர்ச்சி படத்தைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்டது. முழுப் படமும் இதே உணர்வுகளை ஏற்படுத்துவதால் சில இடங்களில் மிகைப்படுத்தியிருக்கிறார்களோ என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது. எதிர்பாராத தருணங்களில் ஏற்படும் விபத்துக்கள்/நிகழ்வுகள் வாழ்க்கையை எவ்வாறெல்லாம் புரட்டிப்போடுகிறது என்பதற்கான சா(கா)ட்சிகள் படம் முழுவதும். லிங்கு, ராணி, கனி கதாபாத்திரங்கள் மனதில் நிற்கிறார்கள். கருங்காலியாக இயக்குனர் வெங்கடேஷ். அலட்டாமல் வில்லத்தனம். வார்த்தைகளாலேயே குத்திக் கிழிக்கிறார் மனுசன்.
ராணியின் ரத்தத்தை கோலத்தோடு சேர்த்து கழுவி அதே இடத்தில் பிறரால் போடப்படும் கோலங்கள், மரணங்களை மற்றொன்றாக எடுத்துக்கொள்ளும் மனோபாவங்கள் வலியைக் கொடுக்கின்றன. நாய்க்கொட்டிலில் இருக்கும் தங்கை, பாலியல் தொழில் செய்தவருக்கு பிறக்கும் குழந்தை, வெரிக்கோஸ் நோய்கண்டு இறக்கும் நபர் என கதாபாத்திரங்கள் இதுவும் வாழ்க்கைதான் என உணர்த்துகிறார்கள்.
வசனங்கள் பளிச். ஜெயமோகனாமே. இதே மாதிரி இவர் கதைகளும் (எனக்கு) புரிந்தால். ஹும்ம். அதிகம் மெனக்கெடாமல், வார்த்தைகளைத் தேடாமல் இயல்பாய் சொல்ல வந்ததை சொல்ல வேண்டியதை புரிவதுபோல் சொல்லிச் செல்லும் வசனங்கள். இசையும் அப்படியே. அவள் அப்படியொன்றும் அழகில்லை பாடல் அழகாய் இருக்கிறது.
படத்தில் எனக்குப்ப் பிடித்த மற்றுமொரு கதாபாத்திரம் பாண்டி. ஹெவியான படத்தை அவ்வப்போது லேசாக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார். 'நீருல்ல நேரம் பார்த்திருக்கனும்' என்பதாகட்டும், சவுரியை வைத்துக்கொண்டு சலம்புவதாகட்டும், கடவுள் வாழ்த்தை காதல் கவிதையாக்குவதாகட்டும். கச்சிதமாய் செய்திருக்கிறார்.
அங்காடித் தெரு - கனக்கிறது
பி.கு : இந்தப் படத்தை பின்பற்றி இனி வெறும் யதார்த்தமான கதைகளே படமாக்கப்படும் என்ற சூழ்நிலை உருவாகாமல் இருக்க பிரார்த்திக்கும் சராசரிக்கும் கொஞ்சுண்டு அதிகமாய் எதிர்பார்க்கும் சாதாரண சினிமா ரசிகை. தியேட்டரில் எங்களிடயே ஏற்பட்ட விவாதங்கள் மற்றொரு பதிவில் பகிர்கிறேன்.
March 29, 2010
பல்பு வாங்கலயோ பல்பு
சஞ்சு பாட்டிலோட தண்ணி குடிக்காத. தொப்பைல உவ்வா வரும். டம்ளர்ல ஊத்திக்குடி.
(நான் பாட்டிலை வாயில் கவிழ்க்கும்போது) வித்யாம்மா. இந்தா தம்ளர். தொப்பைல உவ்வா வரும்.
பளிச். பளிச்
*****
சின்னு தாத்தாவ கடிக்கக்கூடாது. தாத்தா பாவம். தாத்தாக்கு வலிக்கும்.
சின்னு அப்படியே முழுங்காத. கடிச்சு சாப்பிடு.
ஆணாம். அசம் மம்மு பாவம். அசம் மம்முக்கு அலிக்கும்.
பளிச். பளிச்
*****
தூங்கும்போது பேசக்கூடாது பட்டு. கம்முன்னு தூங்கு.
(படுத்துக்கொண்டு போன் பேசும் என்னருகில் வந்து) ம்மா. கம்முன்னு தூங்கு.
பளிச். பளிச்.
******
ம்மா ச்சிங்க கத.
ஒரு நாளைக்கு ஒரு தடவை தான் பட்டு சொல்லுவா. அடிக்கடி சொன்னா வாய் வலிக்கும்.
பட்டு நீ தாத்தாக்கு நரி கத சொல்லேன்.
ஆணாம். ஒன்னுதான். அலிக்கும்.
பளிச். பளிச்
*********
சஞ்சு ஐஸ் வாட்டர் குடிச்சா டாக்டர் நெபுலைசர் வச்சிடுவா.
அப்பா. தண்ணி பாட்டில் எடுத்துக் கொடேன்.
(பிரிட்ஜை திறக்கும் தாத்தாவின் காலை கட்டிக்கொண்டு)
ஆனா தாத்தா. வித்யாம்மா பாவும். தாத்தர் நெபூசர் அச்சுவா.
பளிச். பளிச்.
**********
வாக்கிங் கிளம்பும் தாத்தாவுடன் தானும் செல்வதாக ஒரே அடம்.
சின்னு பெரியவங்கதான் வாக்கிங் போகனும். நீ போனா உனக்கு கால் வலிக்கும்.
சின்னு இறங்கி நடந்து வா. அம்மாக்கு கை வலிக்குது.
ஆணாம். சஞ்சு கால் அலிக்கும். சஞ்சு பாவும்.
பளிச் பளிச்..
***********
வீசிங் வருவதால் சிட்ரஸ் பழங்களை தரவேண்டாமென டாக்டர் கூறியிருக்கிறார். அம்மாவிற்கு சாத்துக்குடி ஜூஸ் குடுத்ததை பார்த்துட்டான். எனக்கு என அழுகை.
பாட்டிக்கு உவ்வா இருக்குல்ல. அதான் மருந்து குடிக்கிறா. ஒகே.
சிறுது நேரம் கழித்து வந்து
ம்மா. சஞ்சுக்கு கால்ல உவ்வா. உவ்வா மருந்து குடு.
பளிச் பளிச்..
***********
ப்ர்ர்ர் என வாயால் வண்டி ஓட்டுவதும், எச்சிலைக்கொண்டு முட்டை விடுவதும் சில நாட்கள் பழக்கத்திலிருந்தன. தப்பு பட்டு. துப்பக்கூடாது ஒகே.
காலையில் பல் தேய்த்ததும் துப்பு என கூற
த்த்துப்ப்பக்கூடாது. த்தப்ப்பு.
பளிச். பளிச்.
***********
(நான் பாட்டிலை வாயில் கவிழ்க்கும்போது) வித்யாம்மா. இந்தா தம்ளர். தொப்பைல உவ்வா வரும்.
பளிச். பளிச்
*****
சின்னு தாத்தாவ கடிக்கக்கூடாது. தாத்தா பாவம். தாத்தாக்கு வலிக்கும்.
சின்னு அப்படியே முழுங்காத. கடிச்சு சாப்பிடு.
ஆணாம். அசம் மம்மு பாவம். அசம் மம்முக்கு அலிக்கும்.
பளிச். பளிச்
*****
தூங்கும்போது பேசக்கூடாது பட்டு. கம்முன்னு தூங்கு.
(படுத்துக்கொண்டு போன் பேசும் என்னருகில் வந்து) ம்மா. கம்முன்னு தூங்கு.
பளிச். பளிச்.
******
ம்மா ச்சிங்க கத.
ஒரு நாளைக்கு ஒரு தடவை தான் பட்டு சொல்லுவா. அடிக்கடி சொன்னா வாய் வலிக்கும்.
பட்டு நீ தாத்தாக்கு நரி கத சொல்லேன்.
ஆணாம். ஒன்னுதான். அலிக்கும்.
பளிச். பளிச்
*********
சஞ்சு ஐஸ் வாட்டர் குடிச்சா டாக்டர் நெபுலைசர் வச்சிடுவா.
அப்பா. தண்ணி பாட்டில் எடுத்துக் கொடேன்.
(பிரிட்ஜை திறக்கும் தாத்தாவின் காலை கட்டிக்கொண்டு)
ஆனா தாத்தா. வித்யாம்மா பாவும். தாத்தர் நெபூசர் அச்சுவா.
பளிச். பளிச்.
**********
வாக்கிங் கிளம்பும் தாத்தாவுடன் தானும் செல்வதாக ஒரே அடம்.
சின்னு பெரியவங்கதான் வாக்கிங் போகனும். நீ போனா உனக்கு கால் வலிக்கும்.
சின்னு இறங்கி நடந்து வா. அம்மாக்கு கை வலிக்குது.
ஆணாம். சஞ்சு கால் அலிக்கும். சஞ்சு பாவும்.
பளிச் பளிச்..
***********
வீசிங் வருவதால் சிட்ரஸ் பழங்களை தரவேண்டாமென டாக்டர் கூறியிருக்கிறார். அம்மாவிற்கு சாத்துக்குடி ஜூஸ் குடுத்ததை பார்த்துட்டான். எனக்கு என அழுகை.
பாட்டிக்கு உவ்வா இருக்குல்ல. அதான் மருந்து குடிக்கிறா. ஒகே.
சிறுது நேரம் கழித்து வந்து
ம்மா. சஞ்சுக்கு கால்ல உவ்வா. உவ்வா மருந்து குடு.
பளிச் பளிச்..
***********
ப்ர்ர்ர் என வாயால் வண்டி ஓட்டுவதும், எச்சிலைக்கொண்டு முட்டை விடுவதும் சில நாட்கள் பழக்கத்திலிருந்தன. தப்பு பட்டு. துப்பக்கூடாது ஒகே.
காலையில் பல் தேய்த்ததும் துப்பு என கூற
த்த்துப்ப்பக்கூடாது. த்தப்ப்பு.
பளிச். பளிச்.
***********
March 24, 2010
பஸ் நம்பர் 1
பள்ளி, கல்லூரி, அலுவலகம் என மூன்று கட்டங்களில் பேருந்து என்பது எனக்கு தவிர்க்க இயலாத ஒரு விஷயமாகவே இருந்தது. எந்தக் காலத்திலும் பேருந்து பயணத்தில் காதல் வயப்படவில்லை (சத்தியமா. நம்புங்க). பள்ளியின் போது பொறுப்பான ரெப்ரசெண்டேடிவாய் ஜூனியர்களை ஒழுங்குப்படுத்தி அமர வைப்பது, யாரும் கூச்சலிடாமல் பார்த்துக்கொள்வது என பல வேலைகள். பொறுப்பு நம்மிடமிருக்கும்போது நாமளே அடாவடித்தனம் செய்யலாமா (க.க.க)? அதனால் சேட்டைகளை மூட்டைக்கட்டி வைத்துவிட்டு நல்ல பெண்ணாய் நடித்துக்கொண்டிருந்தேன். பற்றாக்குறைக்கு பள்ளி ஆசிரியர்கள் வேறு உடன் வருவார்கள். அதனால் நோ சேட்டை.
காலேஜுக்கு 45 நிமிட பேருந்து பயணம். அதுவும் நான் படித்த காலேஜ் டைமிங் 7.30 முதல் 3 மணி வரை. சரியாக 5.45 மணிக்கு காலேஜ் பஸ் வந்துவிடும். வீட்டிலிருந்து பத்து நிமிடங்கள் நடக்கனும் ஸ்டாப்பிங்குக்கு. நாய்த் தொல்லை வேற (நிஜமான நாலு கால் நாய்). இது வேலைக்காகது. பொண்ணு கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு வீட்டை/ஊரை மாற்றினார் அப்பா. 5 கி.மீ தள்ளி ராணிப்பேட்டைக்கு குடிபோனோம் இங்கு வீட்டை விட்டு இறங்கி நடந்தால் பஸ் ஸ்டாப். 6 மணிக்கு பஸ் வரும். வீடு மாறியும் காலைல சீக்கிரம் எழுந்திருக்கனும்ங்கற என்னோட கஷ்டத்தை யாருமே புரிஞ்சுக்கல. எங்கள் பஸ் நம்பர் 1. வாலாஜாவில் ஆரம்பிக்கும் வண்டி, ஆற்காடு, ராணிப்பேட்டை, பாரதி நகர், சிப்காட், BHEL என காட்பாடி போய் சேர முக்கால் மணி நேரமாகும். ஆரம்பத்தில் பெண்கள் ஒரு கேங்காகவும், பசங்க ஒரு கேங்காகவும் இருந்தோம். இதில் சீனியர்ஸ் வேறு. கொஞ்ச நாட்கள் ராகிங் இருந்தது. பாட்டு பாடு, அந்தப் பையன் பேர் கேட்டுட்டு வா, ட்ரைவர் கிட்ட போய் பாட்ட மாத்த சொல்லுன்னு. அப்புறம் அவங்க வேலையப் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. அந்தாண்டு தான் நிகர்நிலை அந்தஸ்து பெற்றிருந்ததாலும், கல்லூரியிலிருந்து தூரம் அதிகமென்பதாலும் பஸ்சில் ஆட்கள் மிகக் குறைவு. இருந்தாலும் பஸ்சின் கடைசி இருக்கைகளை ஆக்கிரமிப்பதில் பாய்ஸுக்கும் கேர்ள்சுக்கும் கடும் போட்டி இருந்தது. அங்கிருந்துதானே அனைவரையும் கண்கானிக்க???!! முடியும். பஸ்ஸில் வரும் ஒரு சீனியர் ஜோடி பயங்கர லவ்ஸில் இருந்தார்கள். ஒரு த்ரீ சீட்டர அண்ணன் ஆக்குபய் பண்ணிடுவாரு. அக்கா ஏறி நேரா அந்த சீட்டுக்கு போய்டுவாங்க. கைய கோர்த்துகிட்டு உட்கார்ந்துகிட்டே இருப்பாங்க. ஒரு வார்த்தை பேசனுமே. உஹூம். கண்ணு மட்டும் அங்க இங்க நகராது. இதுல சில சமயம் சிச்சுவேஷன் சாங் வேற ஒடும் பஸ்ஸுல. 'கண்ணாலே காதல் கடிதம் சொன்னாலே எனக்காக'ன்னு. நாங்க எல்லாம் ஹேன்னு கத்துனா அந்தக்கா ரொம்ப வெட்கப்பட்டுகிட்டே மூஞ்ச மூடிப்பாங்க. ஆரம்பத்தில் அவங்க என்ன பண்றாங்க என நோட்டம் விடுவதற்காகவே பின்னாலிருந்து எழுந்து போய் ட்ரைவர் தாத்தாவிடம் பாட்டை மாற்ற சொல்லிவிட்டு வருவோம். 'ஹே கையக் கோத்துக்கிட்டிருக்காங்கப்பா. தோள்ல சாஞ்சிகிட்டிருக்காங்கப்பா' என கமெண்ட்கள் கிடைக்கும்.
பஸ் ட்ரைவர் ரொம்ப வயசானவர். பொறுமையா தான் ஓட்டுவார். க்ளீனர் அண்ணா தான் பாட்டு போடறது, கேசட் ரீவைண்ட் பண்றது எல்லாமே. சரியாக அரை வருடம் ஆனது கேர்ள்ஸ் அண்ட் பாய்ஸ் நட்பு பாராட்ட. தயக்கமென்றில்லை. அது ஏனோ பசங்க வந்து பேசட்டும் என நாங்களும், பொண்ணுங்க பேசட்டும் என பசங்களுன் இருந்துவிட்டோம். இத்தனைக்கும் சிலர் கிளாஸ்மேட்ஸ் வேறு. கிளாசில் பேசிக்கொண்டாலும் பஸ்சில் பேசுவது கிடையாது. பாரதி நகரோடு எங்கள் கேங் மெம்பர்கள் ஏறிவிடுவார்கள். சுகர் மில் ஸ்டாப்பிங்கில் ஏறும் ரேகாவை மட்டும் எங்கள் கேங்கில் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அல்லது சங்கத்தில் அவள் சேரவில்லை. முதல் இரண்டரை வருடங்கள் பேருந்து பயணம் சொர்க்கமாய் இருந்தது. மொத்தப் பேருந்துக்கும் 12 பேர்தான். ஆட்டம், பாட்டம் என கலகலப்பாய் இருக்கும். செட் வேலை செய்யாத நாட்களில் அந்தாக்ஷ்ரி நடக்கும். க்ரிஸ் மாம், க்ரிஸ் சைல்ட் போல நாங்கள் பொங்கலுக்கு இந்த விளையாட்டை விளையாடியிருக்கிறோம். இதுவும் எங்கள் நட்பு பாலம் உறுதிபெற உதவியது. சில நாட்களில் அத்தனை பேரும் காரணமேயில்லாமல் அமைதியாய் வருவோம். வாரத்தில் நான்கு முறையாவது பேருந்து ரெயில்வே கேட்டில் சிக்னலுக்கு ஐந்து நிமிடங்களாவது நிற்கும். விடியற்காலை சுத்தமான காற்றும், இளஞ்சிவப்பு நிற வானமும் பார்க்க இதமாய் இருக்கும். சரியாய் கல்லூரியை நெருங்கும்போது சொல்லிவைத்தார் போல் கிட்டத்தட அனைவருக்கும் கொட்டாவி வரும். கல்லூரியில் ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் படிப்புகளும் ஆரம்பித்த பிறகு பீக் அவர் பீச் ரயில் மாதிரி ஆகிவிட்டது பஸ். ஒரே கும்பல் தான். கடுப்பாகிவிட்டது. எவ்வளவு பேர் ஏறினாலும் கடைசியிலிருக்கும் நான்கைந்து இருக்கைகளை விட்டுத் தருவதேயில்லை. கடைசி வருடம் ப்ராஜெக்ட்டில் பிஸியாக இருந்த சமயம் ஜூனியர்கள் பஸ்சில் பிழிய பிழிய காதலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வப்போது கூப்பிட்டு ஓட்டுவோம். அதோடு சரி. கடைசி நாளன்று க்ளீனர் அண்ணாவிற்கு நல்லதாக ட்ரெஸ் எடுத்துக்கொடுத்தோம். அத்துடன் பஸ் நம்பர் 1 உடனான தொடர்பு அறுந்துபோனது. ஆனால் அந்த நட்பு இன்னமும் தொடர்கிறது (சங்கத்தில் ஒருத்தியின் கல்யாணத்துக்கு தான் நாகர்கோவில் சென்றுவந்தோம்). அடுத்தாண்டு வந்தால் பத்து வயதாகிறது எங்கள் நட்புக்கு.
வேலைக்கு செல்கையில் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட ப்ராஞ்ச் கதீட்ரல் ரோடில் இருந்த ஆபிஸ். மற்ற எல்லா கிளைகளுக்கும் கம்பெனி பேருந்து வசதி உண்டு. இந்தக் கிளையைத் தவிர. ஷட்டில் சர்வீஸ் கூட இல்லை. அப்போது நாங்கள் தங்கியிருந்தது பெசண்ட் நகர். அங்கிருந்து பெரம்பூர்/அயனாவரம் போகும் வண்டிகள் 29Cல் பயணம். டிப்போவில் ஏறுவதால் இடம் கிடைப்பதில் பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால் வுட்லேண்ட்ஸில் இறங்குவதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிடும். சரியாக மியூசிக் அகாடமி வரும்போதே எழுந்து நகர ஆரம்பித்தால் தான் வுட்லேண்ட்ஸில் இறங்க முடியும். எப்பவும் பிதுங்கி வழியும், வெயிலும், வாகனப் புகையும், வியர்வையினால் ஏற்படும் கசகசப்பும், பையை பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயமும் (ஒரு முறை என் பர்ஸை ஆட்டையப் போட்டுட்டாங்க), இதற்கிடையில் வயதானவர்களுக்கோ/குழந்தையோடு நிற்பவர்களுக்கோ இடம் கொடுக்க வேண்டிய மனிதாபிமானம், பாக்கி சில்லறைக்காக கண்டக்டரை தேடுதல் என இருக்கும்போது காதலிக்க நேரமில்லை. ஆனால் எப்பவாவது அத்திப்பூ பூத்தாற் போல் அழகை ரசிக்கும் தருணங்கள் வாய்க்கப் பெறும். அதுவும் கொஞ்ச நேரம் தான். இறங்க வேண்டிய இடம் வந்துவிடும் இல்லையெனில் ரசித்த அழகு நொடியில் மறைந்துவிடும்
பின்னர் கம்பெனி வோல்வோக்களில் (சில சமயங்களில் ஏசி பஸ்), புஷ் பேக் இருக்கைகளுடன், காலை மடக்கி வைக்க வேண்டிய அவசியமில்லாமல் நீட்டிக்கொண்டு, விருப்பமான இடத்திலமர்ந்துகொண்டு செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தாலும், காதுக்கு ஐபாட், சுய முன்னேற்ற புத்தகங்களில் தலை புதைந்து, பல சமயங்களில் தூங்கிகொண்டும், அலுவலக நேரத்தில் புடுங்காத ஆணியை பேருந்தில் புடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் தோலாலான இயந்திரங்களோடு பயணிப்பது பேரிம்சையாகவே இருந்தது. பஸ் நம்பர் 1 ரூட் நம்பர் 1ஆக மாறினாலும் அந்த நான்கு வருட பேருந்து பயணத்தின் ஹாரன் சத்தம் அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.
பேருந்து காதல் என தொடர் பதிவிட அழைத்த சங்கவிக்கு நன்றி. காதல் அனுபவம் ஏதுமில்லாததால் பொதுவானவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்டேன்.
தொடரை தொடர அழைக்க விரும்புவது
பதிவெழுத நாள் நட்சத்திரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
விக்னேஷ்வரி.
ராஜி.
தாரணி பிரியா.
கேவிஆர்
அழைத்துள்ள நால்வரில் விக்கி மற்றும் ராஜியிடம் மட்டும் தான் டேக் செய்யவா என கேட்டேன். மற்ற இருவர் விருப்பமிருப்பின் தொடருங்கள்.
காலேஜுக்கு 45 நிமிட பேருந்து பயணம். அதுவும் நான் படித்த காலேஜ் டைமிங் 7.30 முதல் 3 மணி வரை. சரியாக 5.45 மணிக்கு காலேஜ் பஸ் வந்துவிடும். வீட்டிலிருந்து பத்து நிமிடங்கள் நடக்கனும் ஸ்டாப்பிங்குக்கு. நாய்த் தொல்லை வேற (நிஜமான நாலு கால் நாய்). இது வேலைக்காகது. பொண்ணு கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னு வீட்டை/ஊரை மாற்றினார் அப்பா. 5 கி.மீ தள்ளி ராணிப்பேட்டைக்கு குடிபோனோம் இங்கு வீட்டை விட்டு இறங்கி நடந்தால் பஸ் ஸ்டாப். 6 மணிக்கு பஸ் வரும். வீடு மாறியும் காலைல சீக்கிரம் எழுந்திருக்கனும்ங்கற என்னோட கஷ்டத்தை யாருமே புரிஞ்சுக்கல. எங்கள் பஸ் நம்பர் 1. வாலாஜாவில் ஆரம்பிக்கும் வண்டி, ஆற்காடு, ராணிப்பேட்டை, பாரதி நகர், சிப்காட், BHEL என காட்பாடி போய் சேர முக்கால் மணி நேரமாகும். ஆரம்பத்தில் பெண்கள் ஒரு கேங்காகவும், பசங்க ஒரு கேங்காகவும் இருந்தோம். இதில் சீனியர்ஸ் வேறு. கொஞ்ச நாட்கள் ராகிங் இருந்தது. பாட்டு பாடு, அந்தப் பையன் பேர் கேட்டுட்டு வா, ட்ரைவர் கிட்ட போய் பாட்ட மாத்த சொல்லுன்னு. அப்புறம் அவங்க வேலையப் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. அந்தாண்டு தான் நிகர்நிலை அந்தஸ்து பெற்றிருந்ததாலும், கல்லூரியிலிருந்து தூரம் அதிகமென்பதாலும் பஸ்சில் ஆட்கள் மிகக் குறைவு. இருந்தாலும் பஸ்சின் கடைசி இருக்கைகளை ஆக்கிரமிப்பதில் பாய்ஸுக்கும் கேர்ள்சுக்கும் கடும் போட்டி இருந்தது. அங்கிருந்துதானே அனைவரையும் கண்கானிக்க???!! முடியும். பஸ்ஸில் வரும் ஒரு சீனியர் ஜோடி பயங்கர லவ்ஸில் இருந்தார்கள். ஒரு த்ரீ சீட்டர அண்ணன் ஆக்குபய் பண்ணிடுவாரு. அக்கா ஏறி நேரா அந்த சீட்டுக்கு போய்டுவாங்க. கைய கோர்த்துகிட்டு உட்கார்ந்துகிட்டே இருப்பாங்க. ஒரு வார்த்தை பேசனுமே. உஹூம். கண்ணு மட்டும் அங்க இங்க நகராது. இதுல சில சமயம் சிச்சுவேஷன் சாங் வேற ஒடும் பஸ்ஸுல. 'கண்ணாலே காதல் கடிதம் சொன்னாலே எனக்காக'ன்னு. நாங்க எல்லாம் ஹேன்னு கத்துனா அந்தக்கா ரொம்ப வெட்கப்பட்டுகிட்டே மூஞ்ச மூடிப்பாங்க. ஆரம்பத்தில் அவங்க என்ன பண்றாங்க என நோட்டம் விடுவதற்காகவே பின்னாலிருந்து எழுந்து போய் ட்ரைவர் தாத்தாவிடம் பாட்டை மாற்ற சொல்லிவிட்டு வருவோம். 'ஹே கையக் கோத்துக்கிட்டிருக்காங்கப்பா. தோள்ல சாஞ்சிகிட்டிருக்காங்கப்பா' என கமெண்ட்கள் கிடைக்கும்.
பஸ் ட்ரைவர் ரொம்ப வயசானவர். பொறுமையா தான் ஓட்டுவார். க்ளீனர் அண்ணா தான் பாட்டு போடறது, கேசட் ரீவைண்ட் பண்றது எல்லாமே. சரியாக அரை வருடம் ஆனது கேர்ள்ஸ் அண்ட் பாய்ஸ் நட்பு பாராட்ட. தயக்கமென்றில்லை. அது ஏனோ பசங்க வந்து பேசட்டும் என நாங்களும், பொண்ணுங்க பேசட்டும் என பசங்களுன் இருந்துவிட்டோம். இத்தனைக்கும் சிலர் கிளாஸ்மேட்ஸ் வேறு. கிளாசில் பேசிக்கொண்டாலும் பஸ்சில் பேசுவது கிடையாது. பாரதி நகரோடு எங்கள் கேங் மெம்பர்கள் ஏறிவிடுவார்கள். சுகர் மில் ஸ்டாப்பிங்கில் ஏறும் ரேகாவை மட்டும் எங்கள் கேங்கில் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. அல்லது சங்கத்தில் அவள் சேரவில்லை. முதல் இரண்டரை வருடங்கள் பேருந்து பயணம் சொர்க்கமாய் இருந்தது. மொத்தப் பேருந்துக்கும் 12 பேர்தான். ஆட்டம், பாட்டம் என கலகலப்பாய் இருக்கும். செட் வேலை செய்யாத நாட்களில் அந்தாக்ஷ்ரி நடக்கும். க்ரிஸ் மாம், க்ரிஸ் சைல்ட் போல நாங்கள் பொங்கலுக்கு இந்த விளையாட்டை விளையாடியிருக்கிறோம். இதுவும் எங்கள் நட்பு பாலம் உறுதிபெற உதவியது. சில நாட்களில் அத்தனை பேரும் காரணமேயில்லாமல் அமைதியாய் வருவோம். வாரத்தில் நான்கு முறையாவது பேருந்து ரெயில்வே கேட்டில் சிக்னலுக்கு ஐந்து நிமிடங்களாவது நிற்கும். விடியற்காலை சுத்தமான காற்றும், இளஞ்சிவப்பு நிற வானமும் பார்க்க இதமாய் இருக்கும். சரியாய் கல்லூரியை நெருங்கும்போது சொல்லிவைத்தார் போல் கிட்டத்தட அனைவருக்கும் கொட்டாவி வரும். கல்லூரியில் ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் படிப்புகளும் ஆரம்பித்த பிறகு பீக் அவர் பீச் ரயில் மாதிரி ஆகிவிட்டது பஸ். ஒரே கும்பல் தான். கடுப்பாகிவிட்டது. எவ்வளவு பேர் ஏறினாலும் கடைசியிலிருக்கும் நான்கைந்து இருக்கைகளை விட்டுத் தருவதேயில்லை. கடைசி வருடம் ப்ராஜெக்ட்டில் பிஸியாக இருந்த சமயம் ஜூனியர்கள் பஸ்சில் பிழிய பிழிய காதலித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வப்போது கூப்பிட்டு ஓட்டுவோம். அதோடு சரி. கடைசி நாளன்று க்ளீனர் அண்ணாவிற்கு நல்லதாக ட்ரெஸ் எடுத்துக்கொடுத்தோம். அத்துடன் பஸ் நம்பர் 1 உடனான தொடர்பு அறுந்துபோனது. ஆனால் அந்த நட்பு இன்னமும் தொடர்கிறது (சங்கத்தில் ஒருத்தியின் கல்யாணத்துக்கு தான் நாகர்கோவில் சென்றுவந்தோம்). அடுத்தாண்டு வந்தால் பத்து வயதாகிறது எங்கள் நட்புக்கு.
வேலைக்கு செல்கையில் எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட ப்ராஞ்ச் கதீட்ரல் ரோடில் இருந்த ஆபிஸ். மற்ற எல்லா கிளைகளுக்கும் கம்பெனி பேருந்து வசதி உண்டு. இந்தக் கிளையைத் தவிர. ஷட்டில் சர்வீஸ் கூட இல்லை. அப்போது நாங்கள் தங்கியிருந்தது பெசண்ட் நகர். அங்கிருந்து பெரம்பூர்/அயனாவரம் போகும் வண்டிகள் 29Cல் பயணம். டிப்போவில் ஏறுவதால் இடம் கிடைப்பதில் பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால் வுட்லேண்ட்ஸில் இறங்குவதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிடும். சரியாக மியூசிக் அகாடமி வரும்போதே எழுந்து நகர ஆரம்பித்தால் தான் வுட்லேண்ட்ஸில் இறங்க முடியும். எப்பவும் பிதுங்கி வழியும், வெயிலும், வாகனப் புகையும், வியர்வையினால் ஏற்படும் கசகசப்பும், பையை பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயமும் (ஒரு முறை என் பர்ஸை ஆட்டையப் போட்டுட்டாங்க), இதற்கிடையில் வயதானவர்களுக்கோ/குழந்தையோடு நிற்பவர்களுக்கோ இடம் கொடுக்க வேண்டிய மனிதாபிமானம், பாக்கி சில்லறைக்காக கண்டக்டரை தேடுதல் என இருக்கும்போது காதலிக்க நேரமில்லை. ஆனால் எப்பவாவது அத்திப்பூ பூத்தாற் போல் அழகை ரசிக்கும் தருணங்கள் வாய்க்கப் பெறும். அதுவும் கொஞ்ச நேரம் தான். இறங்க வேண்டிய இடம் வந்துவிடும் இல்லையெனில் ரசித்த அழகு நொடியில் மறைந்துவிடும்
பின்னர் கம்பெனி வோல்வோக்களில் (சில சமயங்களில் ஏசி பஸ்), புஷ் பேக் இருக்கைகளுடன், காலை மடக்கி வைக்க வேண்டிய அவசியமில்லாமல் நீட்டிக்கொண்டு, விருப்பமான இடத்திலமர்ந்துகொண்டு செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தாலும், காதுக்கு ஐபாட், சுய முன்னேற்ற புத்தகங்களில் தலை புதைந்து, பல சமயங்களில் தூங்கிகொண்டும், அலுவலக நேரத்தில் புடுங்காத ஆணியை பேருந்தில் புடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் தோலாலான இயந்திரங்களோடு பயணிப்பது பேரிம்சையாகவே இருந்தது. பஸ் நம்பர் 1 ரூட் நம்பர் 1ஆக மாறினாலும் அந்த நான்கு வருட பேருந்து பயணத்தின் ஹாரன் சத்தம் அடிக்கடி கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.
பேருந்து காதல் என தொடர் பதிவிட அழைத்த சங்கவிக்கு நன்றி. காதல் அனுபவம் ஏதுமில்லாததால் பொதுவானவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்டேன்.
தொடரை தொடர அழைக்க விரும்புவது
பதிவெழுத நாள் நட்சத்திரம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
விக்னேஷ்வரி.
ராஜி.
தாரணி பிரியா.
கேவிஆர்
அழைத்துள்ள நால்வரில் விக்கி மற்றும் ராஜியிடம் மட்டும் தான் டேக் செய்யவா என கேட்டேன். மற்ற இருவர் விருப்பமிருப்பின் தொடருங்கள்.
March 19, 2010
தேசி ரசோய்
டிஸ்கி 1 : பசி நேரத்தில் பதிவைப் படித்து வயிற்றெரிச்சல் பட்டால் கம்பேனி பொறுப்பாகாது.
டிஸ்கி 2 : இடுகை முழுக்க முழுக்க பெர்சனல் எக்ஸ்பீரியன்ஸை பேஸ் பண்ணி எழுதப்பட்டது. உங்களுக்கு மாற்று அனுபவம் ஏற்படுமெனில் அதற்கும் கம்பேனி பொறுப்பாகாது:)
பஞ்சாப் - பாலும் தேனும் ஓடுவதாக சொல்லப்படும் மாநிலம். பஞ்சாப் என்றதுமே நினைவுக்கு வருவது சிங்கின் டர்பன், மஞ்சள் பூக்கள் பூக்கும் கடுகுத் தோட்டங்கள் (thanks to yash chopra and Raj aka SRK) மறக்காமல் அவர்களின் உணவு வகைகள். இந்தியாவிலேயே உணவைக் கொண்டாடுபவர்கள் பஞ்சாபிகளாகத்தான் இருக்க முடியும். சைவம் அசைவம் என அனைத்து உணவையும் ரசித்து செய்வார்கள். ருசித்து உண்பார்கள். ரொட்டி, முழங்கை அளவுடைய டம்ளரில் (லோட்டா???!!) லஸ்ஸி, பனீர், தால் இல்லாமல் உணவே இறங்காது. வெண்ணையும், நெய்யும் சாப்பாட்டில் கரை புரண்டு ஓடும். அவ்வளவு ரிச்சாக இருக்கும் அவர்கள் சமையல். ஸ்பெஷல் ஐட்டங்களாக சொல்லவேண்டுமெனில் சைவத்தில் பனீர் பட்டர் மசாலா, பனீர் பசந்தா, தால் மக்கனி, மக்கி ரொட்டி, சர்சோன் கா சாக், ஆலு பராத்தா என அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.
வேலூரில் சிஎம்சி எதிரிலிருக்கும் இருக்கும் வைஷ்ணவ் க்யான் தாபாவில் சாப்பிட்டிருக்கிறீர்களா? காலேஜ் நாட்களில் சில நாட்கள் பாக்கெட் மணி மிச்சப்படுத்தி இங்கு சென்று சாப்பிடுவோம். டிபிகல் பஞ்சாபி என நார்த் இண்டியன் நண்பர்கள் சர்ட்டிபிகேட் கொடுக்கும் அளவுக்கு ஏ கிளாஸ். இதன் கிளை மவுண்ட் ரோடிலிருக்கிறது. அதே பேரில். டி.நகரில் இருக்கும் மற்றொரு கிளைதான் தேசி ரசோய். சுத்தமான நெய்யினால் தயாராகும் பஞ்சாபி சைவ உணவுகள். அக்மார்க் தாபாக்களிலுள்ள கயித்து கட்டில் மட்டும் தான் இங்கு மிஸ்ஸிங். சுவை அபாரம்.
மிகவும் சின்ன ஹோட்டல். தரை தளம் மற்றும் முதல் தளம். கிளாசிக் ஆம்பியன்ஸோ, அலங்காரங்களோ இல்லை. Food speaks. மெனுவைப் பார்த்து சட்டென முடிவெடுப்பது கொஞ்சம் கடினம். நாங்களும் ரொம்ப குழம்பிப்போய் தாலி ஆர்டர் செய்யலாம் என முடிவு செய்தோம். லிமிடட்/அன்லிமிடட் என இருவகை இருக்கிறது. அன்லிமிடட் தாலியில் சூப், நான்/ரொட்டி/மக்கி ரொட்டி/பஜ்ரா ரொட்டி/ பட்டர் நான்/ஆலு பராத்தா/மூளி பராத்தா/கோபி பராத்தா வகைகளுடன் ஒரு தால் ப்ரை, சென்னா மசாலா, சில்லி பனீர், ஷாஹி பனீர், பைங்கன் பர்த்தா, பூந்தி ரைத்தா, சாலட், ஜீரா ரைஸ்/புலாவ், ஒரு ஸ்வீட். அத்தனையும் அன்லிமிடட்.
பராத்தாக்களில் ஆலு மட்டுமே நன்றாக இருந்தது. மற்றவை எல்லாம் ஆவரேஜ். மக்கி ரொட்டிக்கு நூற்றுக்கு நூறு தரலாம். இதில் ஸ்பெஷல் என்னவென்றால். நீங்கள் கேட்டவுடன் சுடச் சுட வருகிறது. பைங்கன் பர்த்தா அட்டகாசம். கத்திரிக்காய் பொதுவாக சப்ஜியில் சேர்த்துக்கொள்ளமாட்டேன். ஆனால் இங்கு நல்ல பிளண்ட் ஆகி பிரமாதமாக இருந்தது. புலாவும் அருமையாக இருந்தது. ஸ்வீட் ஆப்ஷனில் கீர்/ப்ரூட் சாலட் வித் ஐஸ்க்ரீம்/ லஸ்ஸி கொடுத்தார்கள். நான் உண்ட கீர் சூப்பர். ஆனால் முழுவதும் சாப்பிடமுடியவில்லை. திகட்டுகிறது. ப்ரூட் லஸ்ஸி ரொம்ப சுமார் என அண்ணா சொன்னார்.
மேலதிக தகவல்கள்
உணவகம் - தேசி ரசோய் - பஞ்சாபி தாபா
இடம் - டி.நகர் திருப்பதி தேவஸ்தானம் அருகில். ரத்னா கஃபேக்கும் தேவஸ்தானத்துக்கும் நடுவிலிருக்கிறது.
டப்பு - வெரி எக்கனாமிகல். பர்ஸ் பழுக்காது.
பரிந்துரை - பஞ்சாபி உணவு விரும்புபவர்கள் கட்டாயம் ட்ரை செய்யலாம்.
பஞ்சாபிகள் சாப்பிடப் பிறந்தவர்கள். நான் சமைத்துப் போடுவதை சாப்பிட்டு என்னவர் ஜம்முன்னு இருக்கார் என சொல்லும் விக்கியின் யோ சைனா என்ற சைனீஸ் ரெஸ்டாரெண்ட் ரிவ்யூ இங்கே. ஏன் அம்மிணி நீங்க சமைக்கறத சாப்பிட்டா அவர் நல்லாருக்கார் என கேட்க தோன்றி வாயை மூடிக்கொண்டேன்.
டிஸ்கி : சாப்பாட்டில் லயித்ததால் போட்டோ எடுக்க மறந்துவிட்டேன். மேலே போட்டிருக்கும் போட்டோ நெட்டில் சுட்டது.
டிஸ்கி 2 : இடுகை முழுக்க முழுக்க பெர்சனல் எக்ஸ்பீரியன்ஸை பேஸ் பண்ணி எழுதப்பட்டது. உங்களுக்கு மாற்று அனுபவம் ஏற்படுமெனில் அதற்கும் கம்பேனி பொறுப்பாகாது:)
பஞ்சாப் - பாலும் தேனும் ஓடுவதாக சொல்லப்படும் மாநிலம். பஞ்சாப் என்றதுமே நினைவுக்கு வருவது சிங்கின் டர்பன், மஞ்சள் பூக்கள் பூக்கும் கடுகுத் தோட்டங்கள் (thanks to yash chopra and Raj aka SRK) மறக்காமல் அவர்களின் உணவு வகைகள். இந்தியாவிலேயே உணவைக் கொண்டாடுபவர்கள் பஞ்சாபிகளாகத்தான் இருக்க முடியும். சைவம் அசைவம் என அனைத்து உணவையும் ரசித்து செய்வார்கள். ருசித்து உண்பார்கள். ரொட்டி, முழங்கை அளவுடைய டம்ளரில் (லோட்டா???!!) லஸ்ஸி, பனீர், தால் இல்லாமல் உணவே இறங்காது. வெண்ணையும், நெய்யும் சாப்பாட்டில் கரை புரண்டு ஓடும். அவ்வளவு ரிச்சாக இருக்கும் அவர்கள் சமையல். ஸ்பெஷல் ஐட்டங்களாக சொல்லவேண்டுமெனில் சைவத்தில் பனீர் பட்டர் மசாலா, பனீர் பசந்தா, தால் மக்கனி, மக்கி ரொட்டி, சர்சோன் கா சாக், ஆலு பராத்தா என அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.
வேலூரில் சிஎம்சி எதிரிலிருக்கும் இருக்கும் வைஷ்ணவ் க்யான் தாபாவில் சாப்பிட்டிருக்கிறீர்களா? காலேஜ் நாட்களில் சில நாட்கள் பாக்கெட் மணி மிச்சப்படுத்தி இங்கு சென்று சாப்பிடுவோம். டிபிகல் பஞ்சாபி என நார்த் இண்டியன் நண்பர்கள் சர்ட்டிபிகேட் கொடுக்கும் அளவுக்கு ஏ கிளாஸ். இதன் கிளை மவுண்ட் ரோடிலிருக்கிறது. அதே பேரில். டி.நகரில் இருக்கும் மற்றொரு கிளைதான் தேசி ரசோய். சுத்தமான நெய்யினால் தயாராகும் பஞ்சாபி சைவ உணவுகள். அக்மார்க் தாபாக்களிலுள்ள கயித்து கட்டில் மட்டும் தான் இங்கு மிஸ்ஸிங். சுவை அபாரம்.
மிகவும் சின்ன ஹோட்டல். தரை தளம் மற்றும் முதல் தளம். கிளாசிக் ஆம்பியன்ஸோ, அலங்காரங்களோ இல்லை. Food speaks. மெனுவைப் பார்த்து சட்டென முடிவெடுப்பது கொஞ்சம் கடினம். நாங்களும் ரொம்ப குழம்பிப்போய் தாலி ஆர்டர் செய்யலாம் என முடிவு செய்தோம். லிமிடட்/அன்லிமிடட் என இருவகை இருக்கிறது. அன்லிமிடட் தாலியில் சூப், நான்/ரொட்டி/மக்கி ரொட்டி/பஜ்ரா ரொட்டி/ பட்டர் நான்/ஆலு பராத்தா/மூளி பராத்தா/கோபி பராத்தா வகைகளுடன் ஒரு தால் ப்ரை, சென்னா மசாலா, சில்லி பனீர், ஷாஹி பனீர், பைங்கன் பர்த்தா, பூந்தி ரைத்தா, சாலட், ஜீரா ரைஸ்/புலாவ், ஒரு ஸ்வீட். அத்தனையும் அன்லிமிடட்.
பராத்தாக்களில் ஆலு மட்டுமே நன்றாக இருந்தது. மற்றவை எல்லாம் ஆவரேஜ். மக்கி ரொட்டிக்கு நூற்றுக்கு நூறு தரலாம். இதில் ஸ்பெஷல் என்னவென்றால். நீங்கள் கேட்டவுடன் சுடச் சுட வருகிறது. பைங்கன் பர்த்தா அட்டகாசம். கத்திரிக்காய் பொதுவாக சப்ஜியில் சேர்த்துக்கொள்ளமாட்டேன். ஆனால் இங்கு நல்ல பிளண்ட் ஆகி பிரமாதமாக இருந்தது. புலாவும் அருமையாக இருந்தது. ஸ்வீட் ஆப்ஷனில் கீர்/ப்ரூட் சாலட் வித் ஐஸ்க்ரீம்/ லஸ்ஸி கொடுத்தார்கள். நான் உண்ட கீர் சூப்பர். ஆனால் முழுவதும் சாப்பிடமுடியவில்லை. திகட்டுகிறது. ப்ரூட் லஸ்ஸி ரொம்ப சுமார் என அண்ணா சொன்னார்.
மேலதிக தகவல்கள்
உணவகம் - தேசி ரசோய் - பஞ்சாபி தாபா
இடம் - டி.நகர் திருப்பதி தேவஸ்தானம் அருகில். ரத்னா கஃபேக்கும் தேவஸ்தானத்துக்கும் நடுவிலிருக்கிறது.
டப்பு - வெரி எக்கனாமிகல். பர்ஸ் பழுக்காது.
பரிந்துரை - பஞ்சாபி உணவு விரும்புபவர்கள் கட்டாயம் ட்ரை செய்யலாம்.
பஞ்சாபிகள் சாப்பிடப் பிறந்தவர்கள். நான் சமைத்துப் போடுவதை சாப்பிட்டு என்னவர் ஜம்முன்னு இருக்கார் என சொல்லும் விக்கியின் யோ சைனா என்ற சைனீஸ் ரெஸ்டாரெண்ட் ரிவ்யூ இங்கே. ஏன் அம்மிணி நீங்க சமைக்கறத சாப்பிட்டா அவர் நல்லாருக்கார் என கேட்க தோன்றி வாயை மூடிக்கொண்டேன்.
டிஸ்கி : சாப்பாட்டில் லயித்ததால் போட்டோ எடுக்க மறந்துவிட்டேன். மேலே போட்டிருக்கும் போட்டோ நெட்டில் சுட்டது.
Subscribe to:
Posts (Atom)
